Ronald en Hester in Australië en Azië

Tsja…

Waar te beginnen?
We stromen zo’n beetje over van de gemengde gevoelens over het feit dat we over 2 dagen weer voet op Nederlandse bodem zetten.
Toch nog even een overzichtje van wat we de afgelopen week hebben gedaan:

Na Khao Yai NP hebben we een middagje in Bangkok doorgebracht aan het zwembad van een vriendin van Ewout, niet verkeerd
Daarna zijn we met de nachttrein doorgereisd naar Chumphon in het zuiden. Zowaar geslapen in de nachttrein, een unicum!! Met ons duffe hoofd stapten we om 6.30u uit de trein en zijn we lekker in een flinke scam gestonken. Toen we uit de trein stapten, kwam er direct alweer een hele horde ‘where you go’-mannetjes op ons af. Wij wilden meteen door met de bus naar Ranong en -zonder om de prijs te vragen zoals we normaal doen- stapten we bij 3 moto’s achterop; zij zouden ons wel naar het busstation brengen. Een flinke hoeveelheid Bahts (de Thaise muneenheid) later, kwamen we er op het busstation achter dat de bus naar Ranong ook vanaf het treinstation ging. Gggrrrrrrrr!!

In Ranong hebben we brommers gehuurd en zijn we naar de plaatselijke natural hotsprings gereden. Dat was echt heeeeeeeeerlijk!! Lekker relaxen in het hete water en dan weer afkoelen in de koele rivier. Via een bezoekje aan een ontwikkelingshulp-project in Phato zijn we teruggereisd naar Chumphon, vanaf waar we een boot naar het eiland Koh Tao hebben gepakt. Of Kho Tao, de Thai zijn er zelf ook nog niet helemaal over uit hoe je dit schrijft
Die boot, dat was ook weer een verhaal apart, het was niet echt voor toeristen geloof ik want heel het dek was bezaaid met bergen zand, steen, planken etc.??? Konden we in ieder geval een vlot bouwen als de boot zou zinken

Op Kho Tao verbleven we in een schattig houten hutje vlak aan het strand. Erg leuk eiland, wel toeristisch maar supermooi en het stikt er van de lounge barretjes met zitzakken op het strand en ‘s avonds fakkels en relaxte muziek. Erg fijn!
We hebben daar een paar dagen lekker onderuitgezakt genoten van het mooie weer, het lekkere helderblauwe water, het idyllische uitzicht…
Een dag hebben we quads gehuurd, van die lekkere monsters!! Daarmee hebben we een aantal baaien opgezocht. Erg moeilijk bereikbaar, want bijna geen enkele weg is verhard. De wegen bestaan echt uit zand, kuilen, rosten, gleuven en hobbels door de bergen. Lol natuurlijk op een quad In de prachtige baaien hebben we lekker gesnorkeld, weer heel wat mooie vissen gespot (helaas was wel al het koraal dood).

Vrijdagavond hebben we het eiland weer verlaten, wel met een toeristenboot dit keer. De treintickets die we geboekt hadden bleken per ongeluk 3e klas te zijn. Dit was echt een verschrikking!! Het was een nachttrein, maar deze zat echt overvol en overal lagen mensen te slapen: op de grond, onder de bankjes, tussen de treincoupes in… en een stank!!! We zijn maar snel weer uitgestapt en hebben ons ticket omgeboekt naar een 2e klas ticket voor de eerstvolgende trein. Stomme verwende buitenlanders dat we zijn

Zaterdagochtend zijn we weer in Bangkok aangekomen, Ewout vloog ‘s avonds weer terug naar NL. Gister en vandaag hebben we lekker veel leuke souvenirtjes gekocht (waar ik me al een tijdje op verheugd had haha).

En daar zitten we dan…het avontuur is bijna ten eind.
In een jaar tijd hebben we zoveel meegemaakt, gezien, gedaan, ervaren, zoveel leuke mensen ontmoet, ons laten vervoeren in tientallen bussen, boten, treinen en natuurlijk onze eigen bolide in Oz. We hebben tientallen wilde dieren gespot, gezwommen in ontelbare watervallen, zwembaden, rivieren en beekjes, oneindig veel gewandeld, op honderden plekken geslapen, oneindig veel adembenemende uitzichten gehad en vooral ontzettend genoten.

Het is onmogelijk om alles in gedachten terug te halen en hier op te schrijven zonder dingen te vergeten, maar alles wat we gedaan hebben koesteren we in onze herinneringen.

Over 2 dagen zijn we weer thuis. We kijken ernaar uit om jullie allemaal weer te zien en vast te kunnen houden, maar stiekem vinden we het ook bestwel een beetje eng…ons leven gaat zo erg veranderen! Maar dat komt allemaal best goed

We hebben een geweldige tijd gehad.

Veel liefs, Ronald en Hester

En dan nu…

…het leuks!
Daar wachten jullie natuurlijk allemaal vol spanning op

Ronald en ik zijn voor 2 dagen heuse mahouts geweest!! Een mahout is een olifantenverzorger en daarvoor begonnen we met een ritje op een bankje bovenop een olifant. Dat was nog lang niet het echte werk, maar al wel heel leuk!! Later op de dag hebben we een lesje gekregen in Mahout-taal. Dat wil zeggen dat we een aantal commando’s hebben geleerd om de olifant aan te kunnen sturen, zoals ‘pai’ als je wilt dat het beest gaat lopen en ‘hou’ als je wilt dat ie stopt. Was wel weer ff onze hersens kraken, want rijtjes stampen dat is lang geleden!

Na een heftig tube-avontuurtje (veeeeeeel snellere rivier dan in Vang Vieng, was bestwel eng) was het tijd om de olifanten naar de jungle te brengen, waar ze de nacht doorbrengen. Dus wij in ons supermooie mahout-pak -heel charmant- de olifant op!! Zonder bankje dit keer dus! Echt gaaf joh, zo bovenop de nek van zo’n enorm beest en dan lekker sjokken door de jungle. Natuurlijk nog wel met de echte mahout zittend achter ons, maar toch…Beetje jammer dat ik dan weer een handtastelijke mahout had, maar dat mocht de pret niet drukken

‘s Avonds heel gezellig met onze Mr. Guide zitten kletsen en hem nieuwe Engelse woorden geleerd. We hebben echt gelachten toen hij bekende dat hij niet kan zwemmen en bang is voor olifanten!!!! Dan bedenk je het toch niet om zulk werk te gaan doen! Hahah.
We hebben lekker in het olifantenkamp geslapen op superdunne matjes in een bamboe-hutje en de volgende dag gingen we om 6.30u (goeiemorgen!!) de jungle weer in om de olifanten op te halen. Dat is nog eens een manier om je dag te beginnen…boven op de olifant hadden we een super uitzicht over de bergen…echt genieten. Het was ook tijd voor de olifant om in bad te gaan. In dit geval door door z’n knieen te zakken in de rivier zodat wij water over hem heen konden kieperen en hem konden ‘wassen’.
Later die dag hebben we een erg mooie waterval bezocht. We zouden eigenlijk ook nog naar een local dorpje gaan wandelen, maar ik voelde me heel beroerd dus hebben we het programma een beetje omgegooid (we waren toch de enigen). Op de terugweg naar Luang Prabang heb ik heel fijn op m’n knietjes in de berm zitten kotsen Daarna nog een paar dagen ziek geweest. Maar het olifantenkamp was super!

Vanaf Luang Prabang hebben we een bus terug genomen naar Vientiane, omdat we daar over de grens Ewout (Ronald z’n broer) zouden treffen. Voor de 10-urige rit hadden we een airco bus geboekt, omdat ik me nog niet helemaal lekker voelde. Nou niks geen airco hoor! Arko (*), dat wel. Je weet ook nooit wat je hier krijgt. Allemaal mooie verhalen maar het is altijd weer een kwestie van ‘eerst zien dan geloven’. Wel weer een erg mooie rit, we kunnen geen genoeg krijgen van het prachtige landschap in Laos.

Vanaf Vientiane zijn we de Friendship Bridge overgegaan naar Nong Khai in Thailand. Daar zaten we ‘s avonds heel gezellig aan een boulevard langs de Mekong met een groot podium met allemaal optredens van de lokale school ofzo? Het leek wel alsof alles wat ze zongen en dansten over de stad Nong Khai ging?? In ieder geval was het er erg gezellig, met barbecue kraampjes op straat enzo.

In Nong Khai hebben we Ewout ontmoet en samen zijn we richting Khorat gegaan, de tweede grootste stad van Thailand (aldus de Lonely Planet). Dat was me het busritje wel weer, de bus was een soort Vrieskist Op Wielen ofzo. Ondanks 2 dekens op/om me heen heb ik het de hele 7-urige rit ijs- en ijskoud gehad!!! Doe mij toch maar Arko dan. Zelfs de mannen gaven op ‘n gegeven moment toe aan een dekentje, nou dat zegt toch wel wat of niet!
Vanuit Khorat hebben we in Phimai mooie historische tempels bezocht, a la Angkor Wat. In Khorat hebben we ook Ewout z’n verjaardag gevierd, ze krijgen het hier op de een of andere manier voor elkaar om hele vreemde versies van ‘Happy Birthday’ te produceren!! Altijd weer grappig

Daarna zijn we beland in Pak Chong, waar we vandaag een hele gave dag hebben gehad. We zijn het Khao Yai National Park ingegaan en hebben daar een lange wandeling door de jungle gedaan, gezwommen onder een waterval, nog meer watervallen gezien en heel veel wilde dieren gespot! Aapjes, grote apen, allerlei vogels, spinnen, herten, pelikanen…heel mooi allemaal. We hebben ook honderden bloedzuigers gespot, maar gelukkig hadden we daarvoor prachtige speciale sokken aan: over onze broek, tot de knieen en dan in sandalen!

De komende week gaan we lekker met onze kont op de witte stranden van Ko Tao liggen, snorkelen, zonnen, relaxen en vooral relaxen. Het einde nadert…

Veel liefs,
R&H

* Alle Ramen Kunnen Open

Onbeschrijflijk mooi (…lekke band)

Dat is Laos! De natuur hier is geweldig, de bergen zijn hoog, groen, glooiend, begroeid met gras, begroeid met bomen, steeds anders…zo mooi!!! Ze zorgen ervoor dat een busrit van 6 uur puur genieten wordt, zelfs met een lekke band…

Vientiane
Vanaf hier heb ik ‘t laatste verhaaltje online gezet. Ergens vorige week wilden we naar Vang Vieng vertrekken. De nacht daarvoor had het erg hard geregend en was de helft van onze hotelkamer in een soort zwembad veranderd! Gelukkig lagen onze tassen aan de andere kant van de kamer!
Toen we op het busstation kwamen bleek de bus anderhalf uur later te gaan dan we dachten, dus wij gingen braaf zitten wachten. Om 11 uur (de tijd dat de bus zou gaan) kregen we te horen dat de bus stuk was en dat er om half 2 weer een bus zou gaan. Mmm nou dan nog maar een dagje Vientiane!
‘s Avonds liepen we twee hele bekende gezichten tegen ‘t lijf: Jorien en Sandra!! Op een terrasje langs het water hebben we heel gezellig bij zitten kletsen over onze ervaringen met de reis naar Laos, die grotendeels overeen kwamen.

Vang Vieng
De volgende dag namen we dan de bus naar Vang Vieng. Wij zaten natuurlijk weer in een bus die stuk ging…lekke band! Uurtje vertraging maar ok. Het prachtige uitzicht maakte dat meer dan goed.
Vang Vieng is een beetje een ‘relaxdorp’ voor reizigers. Het stikt er van de barretjes en restaurants waar je de heeeele dag Friends kunt kijken, wat wij dan ook op een avond compleet onderuit gezakt hebben gedaan.
Ook kun je er tuben. Dat werkt als volgt: men neme de binnenband van een tractor, een matig snel sromende rivier en bouwt dan langs de rivier barretjes met krakende boxen en steigers waar je vanaf kunt springen. Voila: tubing!!! Superleuk!!
Dit hebben we samen met J&S gedaan, die ook naar Vang Vieng waren gereisd. Heel grappig! Als je ergens wilt stoppen, steken ze een lange stok naar je uit, die grijp je vast en dan halen ze je binnen Daarna kruip je weer in je band en laat je je verder voeren over het water.

Later die dag hebben we mountainbikes gehuurd om wat van de grotten in de omgeving te gaan bekijken. We zagen ergens een bordje voor een grot, dus wij daarheen. Eerst moesten we een heel eind door een rijstveld lopen, ineens stond daar ergens een houten dakje met 3 mannetjes eronder: toegang betalen. Dikke naaierij natuurlijk, maar goed….wij betalen. Een jongen liep met ons mee (we dachten dat hij onze guide was) en toen we net uit het zicht van zijn vrienden waren, vroeg hij om meer geld voor het guiden. Jaaaa dat vonden wij een beetje niet zo heel erg nodig. Dus wij daar weer lekker stennis staan schoppen, uiteindelijk gaf hij ons zijn ‘zaklamp’ (enorm lomp ding met een mega-accu eraan) en konden we zelf de grot gaan zoeken. Na een ontzettende klauterpartij (we vroegen ons nog even af of er uberhaupt wel een grot was???) door de glibberige klei, kwamen we bij een grot. Met onze mooie lamp gingen we naar binnen, maar na een meter of 15 was het toch wel heel erg donker, en aangezien wij geen idee hadden hoe vol de accu van de ‘zaklamp’ was, vonden we het niet echt verstandig om veel verder te gaan. Leuk avontuurtje

Phonsavan
Phonsavan is de hoofdstad van de Xieng Khuang provincie en stelt echt geen bal voor! Het leuke daaraan is wel dat er bijna geen toeristen komen. We waren hier heen gegaan om de Plain of Jars te bekijken, dit zijn 3 gebieden met oeroude stenen potten die daar op mysterieuze wijze terecht zijn gekomen.
Klinkt niet zo heel interessant, is het ook niet.

Wat wel heel leuk was, was de omgeving. We hebben maar weer eens een brommer gehuurd. Nadat we site 1 hadden bekeken, wilden we naar site 2 gaan. Dit was erg lastig te vinden, oftewel niet!!! Er staan nergens borden en als ze er al staan, zijn ze in het Lao. En als je het aan iemand vraagt dan gebaren ze: ja daaaaaar heen en dan daaaaaaaaar naar rechts. Natuurlijk!!
Terwijl we op zoek waren, ging de brommer ineens een beetje raar doen, lekke band….in the middle of nowhere….gelukkig bleek er vlakbij een brommermaker te zitten en in een half uurtje hadden wij een nieuwe binnenband en konden we weer verder (hoezo, plakken??).
Voor een nieuwe poging om site 2 te vinden, sloegen we een dirt road in. Na een minuut of 10 -je voelt ‘m al aankomen- ging de brommer een beetje raar doen…lekke band! Blijkbaar is dat echt heel normaal daar, want ongeveer om de 100 meter zit er ergens een brommermaker, kwamen we achter. We hadden het een beetje gehad met die stomme Plain of Jars en besloten terug te gaan naar Phonsavan.
We hebben daarna nog wel een supermooie rit gemaakt naar allemaal kleine dorpjes met alleen maar locals. De mensen en vooral de kids, zwaaiden allemaal heel vrolijk naar ons en riepen allemaal ‘sabaidee’, wat ‘hallo’ betekent! We zagen nog ergens een bord wat naar een grot wees, dus wij gingen heel optimistisch een klein heuvelig blubberweggetje in. Het probleem is alleen dat er dan verder bij geen enkele kruising meer borden staan. De grot hebben we nooit meer gevonden… toch was het een superleuke ervaring.
In een van de dorpjes moest ik heel nodig plassen en vroeg ik bij een ‘restaurant’ naar de wc: dit was dus echt letterlijk een gat in de grond met een klein houten hutje eromheen, yammie!!!!!

Luang Prabang
Gister zijn we na een hele relaxte busrit (geen lekke banden maar wel een kotsende meneer naast ons) in Luang Prabang aangekomen, een stad die op de Unseco World Heritage List staat. Daar gaan we vandaag lekker rondkijken en de komende 2 dagen gaan we iets heel leuks doen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dat vertel ik later

Kus R&H en tot bijna!!!!!!!!!!!

Er zijn ook weer wat nieuwe foto’s in het Laos album.

Nieuwe foto's

Schrik niet, ik ga niet weer een ellenlang verhaal schrijven

Achterin het Vietnam-album staan weer nieuwe foto’s en ik heb ook een begin gemaakt met een Laos-album.

Enne over het vorige bericht: je was gewaarschuwd

Heeeeeeeel lang verhaal!

Hoi lieve mensen,

Ik zal jullie weer even op de hoogte brengen van onze belevenissen hier. Maar bij deze de waarschuwing: we hebben zoveel gedaan en meegemaakt dat dit een laaaaang verhaal gaat worden! Voor het gemak zal ik subkopjes maken

Hoi An
Te beginnen in Hoi An, waar ik de vorige keer gebleven was. Het hoogtepunt van Hoi An was dat we er samen weer een brommer hebben gehuurd waarmee we naar de My Son ruines zijn geweest. De ruines waren in vergelijking met de tempels in Cambodja niet zo heel bijzonder, maar de tocht er naartoe des te mooier! We reden dwars door de groene rijstvelden en belandden in een dorpje waar mensen met heel ingewikkelde zelfgemaakte constructies aan het vissen waren. Erg leuk om te zien en helemaal leuk omdat er geen andere toeristen waren. Heerlijk, zo’n dagje weg op een brommer, het geeft zo’n lekker gevoel van vrijheid.

Hue
Na Hoi An zijn we naar Hue gegaan, dit was voor de verandering een zeer ontspannen busritje. Door Hue loopt de Perfume River en met een ‘privebootje’, dwz alleen voor ons 4en, hebben we daar met Jorien en Sandra een leuke tocht gedaan, waarbij we de Minh Mang tombe en een pagode bezocht hebben. De boot was ook het huis van de eigenaren, heel apart…

‘s Avonds hebben we Sandra’s verjaardag gevierd. Vantevoren waren Ron, Jo en ik naar een restaurant geweest om daar een stoel met slingers te versieren en spraken we met de bediening af dat ze om 20u ‘Happy Birthday’ zouden draaien. Dat hebben we geweten!! Om 20u knalde de heel aparte versie van dit lied op vol volume uit de speakers en kwam de serveerster met een hele mooie verjaardagstaart aangezet!!! Daar wisten wij niks van! Jorien en ik keken elkaar echt zo aan van: ‘super, maar ah oh…dat gaat ons weer honderdduzenden dollars kosten…’ Bleek dat we de taart zomaar cadeau kregen!!!!!! We hebben ons toen maar op de cocktails gestort en zijn later in een kroeg over gegaan op de tequila waar we met z’n 4en de lege dansvloer vol hebben gemaakt!! Superleuk avondje gehad

In Hue hebben we verder dingen als de citadel en de forbidden purple city bezocht, erg mooi maar aangezien ik nog veel meer te vertellen heb zal ik jullie daar niet mee vermoeien.
In Hue hebben we ook besloten om te gaan splitsen en weer 2 om 2 te gaan reizen en zijn Jorien en Sandra één dag eerder naar Hanoi vertrokken.

Hanoi
De zo’n 12-urige rit naar Hanoi hebben we in een nachtbus met bedjes gedaan! Leuk idee, maar wij zijn net iets langer dan de gemiddelde Aziaat dus dat was een beetje proppen, maar we konden redelijk slapen. De bus dropte ons om 5 uur ‘s ochtends gewoon ‘ergens’, waar geen hotel te bekennen was…een taxi dan maar.
Nadat we ingecheckt hadden in een hotel in het gezellige Old Quarter, hebben we 2 fietsen gehuurd. Dat was lol, fietsen in een miljoenenstad als Hanoi! Lekker chaotisch weer. Het blijft grappig dat als je hier een vervoersmiddel huurt, je niks hoeft achter te laten of te tekenen. Je noemt gewoon de naam van je hotel en spreekt een terugbreng-tijd af en dan kun je gaan

We hebben onze visa voor Laos op de ambassade geregeld, de Temple of Literature bekeken en wilden het Ho Chi Minh Mausoleum bezoeken, maar dat was helaas dicht.
Aan het eind van de middag zaten we ergens op een ‘terrasje’. Daar moet je je niet teveel bij voorstellen: een aantal plastic stoeltjes formaatje Kabouter staan rondom een soort piepklein plastic tafeltje op de stoep/op de weg voor een winkeltje. En dat dan eigenlijk OP een kruising waar zo ongeveer 300 brommers per minuut langskomen. We raakten daar aan de praat (aan de schreeuw) met een gezellig Australisch stel waar we later ergens mee zijn gaan eten. Even lekker over Australie kletsen!

De volgende dag werden onze plannen voor Laos een beetje in de war gegooid door het nieuws dat de grensovergang die wij wilden gaan gebruiken, gesloten is of heel moeilijk begaanbaar. We moesten ons hele plan dus omgooien en dat betekende o.a. dat we weer een heel stuk naar het zuiden van Vietnam moesten reizen om een grens met Laos over te kunnen. Even een teleurstelling, maar so be it…
‘s Middags gingen we weer naar hetzelfde kabouterterrasje. En weer kwamen we de Australiers tegen! Terwijl we daar zaten werd er ineens geroepen ‘poelies poelies’ (police dus), werden onze krukjes zowat onder ons vandaan getrokken en moesten we heel snel met z’n allen op de stoep gaan staan. Dat herhaalde zich ongeveer 4x in een uur. Ik geloof dat we niet op de weg mochten zitten met drank??? Je blijft je verbazen hier…

Wat ook nog lachen was…de kapper! Ron ging ‘even’ z’n koppie laten 9-millimeteren. Die meid haalde een paar keer de tondeuse over z’n hoofd heen en zei dan doodleuk ‘finish!’. Ging ik kijken: ‘nee hoor, hier nog en daar nog…’. Dus zij weer aan de slag…5 minuten later: ‘finish’. Had ze alsnog de helft van z’n haren lang gelaten. Dat ging maar door zo, 3 vrouwen bemoeiden zich ermee. En maar lachen allemaal! Het duurde even, maar uiteindelijk heeft ze geloof ik wel alle haren geraakt.

Halong Bay & Vinh
Zondag hebben we een dagtrip naar het mooie Halong Bay gedaan. Lekker cruisen op een boot, een spectaculaire grot bezoeken, kayakken vanaf een floating village, zwemmen. Heerlijk dagje

Voor de volgende dag stond Vinh op de planning. We gingen met de stadsbus naar het busstation, we waren een hele attractie met onze grote backpacks in een bus met alleen maar locals. Onderweg reed onze chauffeur iemand van z’n brommer! We hadden het nog nooit zien gebeuren maar het is onvermijdelijk hier. Op het busstation aangekomen werden we direct weer belaagd (hello, moto? hello, where you go?) door allerlei mensen. Uiteindelijk werden we naar een bus gebracht die naar Danang ging, maar die voor ons wel wilde stoppen in Vinh. Ok, wij onderhandeld over de prijs en we begrepen dat de bus over 10 minuten zou vertrekken. Nou mooi niet dus!! We hebben wel twee uur in de bus zitten wachten voordat ie in beweging kwam, bloedheet!!! We zweetten ons helemaal rot!

De bus zat half vol geladen met allemaal pakketten/dozen/balen van het een of ander en stopte in elk gehuchtje om die zooi in-/uit te laden. Wederom vond iedereen ons reuze interessant, wat best grappig was want niemand sprak Engels. De reis duurde veel langer dan we hadden gedacht en toen we om een uur of 20 in Vinh aankwamen hadden we 3 ‘probleempjes’:
1: in onze LP staat Vinh niet, dus moesten we op de gok gaan lopen voor een hotel.
2: we hadden geen geld meer, weet hier iemand een pinautomaat te vinden??
3: we moesten nog een bus naar Laos zien te vinden voor de volgende dag.
Met een pen, een notebook, een boel fantasie en uitbeeldingsvermogen werden probleem 1&2 vrij snel opgelost, probleem 3 was iets ingewikkelder. We werden van het spreekwoordelijke kastje naar de muur gestuurd en iedereen vertelde ons iets anders. Een andere tijd, een andere plek, een andere prijs. Pppffff soms ook erg frustrerend hoor, als er niemand Engels spreekt.

Naar Vientiane
De volgende ochtend stonden we om 5.45 uur op het busstation. Direct werden we weer besprongen en kwamen we erachter dat er toch geen bus vanaf het station ging (heel logisch). Twee mannetjes brachten ons op hun moto (met backpack op de rug en al, buikspieren!!!) naar een of ander restaurant waar dan om 7 uur een bus zou komen om ons op te halen. Jaja. Ze kwamen wel ok over, dus vooruit maar. Om 6.45u kwamen de mannetjes weer terug en moesten we weer achterop, toch ergens anders heen.
Daar konden we inderdaad om 7 uur in een bus stappen die naar Vientiane in Laos zou gaan. De karaoke set stond alvast aan op maximaal volume, goeiemorgen!!!!! Om 9 uur vertrokken we eindelijk, maar we vonden het allang best want de bus had airco.

De grensovergang was een compleet gekkenhuis. Wie er het hardst kon duwen en trekken had als eerste z’n paspoort weer terug. Van rijen maken en netjes je beurt afwachten hebben ze nog nooit gehoord daar. Echt niet normaal!!!!!!
Als witten moesten we natuurlijk weer de nodige dollartjes extra betalen en zo’n 2 uur later tufte de bus weer verder. We reden door een prachtig berglandschap, best zwaar voor de bus en toen ie ineens afsloeg had ik er het volste vertrouwen in dat ie ‘t zo weer zou gaan doen, omdat het een vrij moderne bus was. Mooi niet dus. Daar stonden we dan, in de middle of nowhere met geen een Engels sprekend persoon.

Na een tijdje stopte er een andere bus en een uurtje later konden we ons daarbij proppen, zittend op de grond in het gangpad gezellig tussen de bagage van Jan en Alleman
We hadden begrepen dat deze bus ook naar Vientiane ging, maar in één of ander dorpje werden we eruit gezet. Hmmmm, en nu???? Er waren nog meer mensen uit de bus gezet die ook naar Vientiane moesten, dus met z’n allen hielden we een andere (eveneens overvol beladen) bus aan waar wij nog bést bij pasten.

Dit keer zaten wij op de befaamde kabouterkrukjes in het gangpad. Deze mensen vonden ons ook weer heel bijzonder en vooral Ronald z’n baard van een paar dagen leverde veel wijzende vingers en lachende gezichten op. Heel raar, want iedereen lacht heel hard en je hebt geen idee wat ze allemaal over je zeggen. Maaaar, wij wilden met de locals reizen, nou we hebben onze portie gehad hoor!!!

Ik ga nog even door…. rond 20u stopten we ergens bij een hutje om wat te eten. Dat was heel raar en frustrerend, want we werden grotendeels genegeerd en onze stoelen werden onder onze kont vandaan getrokken. Gelukkig was er een heel behulpzame Vietnamese man, die geen Engels sprak maar er wel voor zorgde dat wij een tafel, krukjes en eten kregen. Zo’n 45 minuten later gingen wij weer terug de bus in, in de veronderstelling dat we zo weer verder zouden gaan. Maar blijkbaar was er één of ander soap op tv die iedereen wilde zien en dus vertrokken we pas om 22u. Nu moet je even in je achterhoofd houden dat wij hadden gedacht om rond 18u in Vientiane te zijn met onze mooie VIP airco bus vanaf Vinh.

Tegen 22u waren wij moe en behoorlijk geirriteerd. Dat werd er niet beter toen de bus ongeveer elke 20 minuten ergens stil ging staan en dan een half uur lang de hele (*#&%)!$#^*()_ klerezooi die in de bus opgeslagen lag, ging uitladen. We waren het zo zat!!!!!!!!! We hebben lekker in het Nederlands zitten schelden haha.
Uiteindelijk kwamen we om 2u ‘s nachts in Vientiane aan. Een soort van tuktuk bracht ons naar een guesthouse en om 3.30u konden we eindelijk doodmoe ons bed in.

Wat een reis, we hadden het voor geen goud willen missen.

Vientiane
Vandaag hebben we de stad hier bekeken. Het eerste wat opvalt is de rust!!!!!!!! Vientiane is de hoofdstad van Laos maar er wonen slechts 200.000 mensen. Eindelijk even niet het lawaai van al die brommers. En de mensen zijn superaardig!! Iedereen lacht naar je en wil je helpen.
De komende 2 weken gaan we door het binnenland van noord Laos trekken, daar hebben we heel veel zin in.

Last but not least
In tegenstelling tot eerdere berichten dat we op 12 september terugkomen: dit klopt niet!!!! Dinsdagochtend 11 september om 9.10u zetten wij weer voet op Nederlandse bodem. Foutje!

Groetjes en veel liefs,

Hester
en uiteraard ook van Ronald!

Vietnam = nat

Hallo!

Wij hebben vernomen dat het zonnetje aan het schijnen is in NL! Dat is fijn! In Vietnam worden we al een paar dagen achtervolgd door regen regen en nog eens regen. Het regent e-l-k-e dag en dan niet een half uurtje, nee: de heeeele dag! Dus wij lopen gezellig in onze poncho’s rond.

De afgelopen dagen hebben we weer niet stilgezeten!

Vanuit HCMC hebben we een leuk tripje gedaan naar de Mekong delta, waar we steeds van boot naar eiland hopten en hebben kunnen zien hoe kokossnoepjes gemaakt worden (meteen wat van ingeslagen yammiieee), heeft Ron een dikke vette python om z’n nek gehangen (ik niet, veel te eng), hebben de locals een afschuwelijk vals optreden voor ons opgevoerd en hebben we in van die leuke roeibootjes gevaren met zo’n leuk typisch gevlochten punthoedje op onze koppies! De tour was echt mega mega toeristisch, maar we hebben wel lol gehad

Uit stinkstad HCMC zijn we weggevlucht met de trein. We hadden het slimme plan om gewoon naar het station te gaan en in een trein te springen. Dat bleek iets anders te gaan…we hebben zo’n beetje de hele dag op het station zitten wachten op de trein!! En toen hadden we ook nog eens ‘hard seats’ geboekt (jaja daar maken ze hier onderscheid in), en die waren inderdaad behooooorlijk hard!!!

De trein bracht ons naar Pan Thiet, vanaf waar we naar badplaats Mui ne zijn gegaan. We dachten dat we de local bus te pakken hadden, maar achteraf hadden we toch heel sterk het gevoel dat het gewoon een of ander busje was geweest dat gewoon mensen bij de haltes wegkaapte vlak voor de local bus! Voor een veel hoger tarief!! Maar we zaten wel lekker opgevouwen tussen de mensen die hun hele hebben en houwen bij zich hadden!

In Mui ne hebben we lekker genoten van het verlaten strand met palmbomen en hutjes met een rieten dakje om onder te liggen. De zon (als ie schijnt dan he) is hier echt fel en we zijn zelfs al een paar keer verbrand!

We hebben ook een dagje samen een brommer gehuurd, Jorien en Sandra gingen met een tour. We wilden de Fairy Stream gaan bekijken maar konden het eigenlijk niet echt vinden, heel gek is dat als je geen kaart hebt…we stopten ergens om het te gaan vragen en toen bleek dat we er al waren!!
Door een kind werden we erheen geleid, die daar uiteraard geld voor wilde hebben. Toen we hem wat gaven trok ie een pruillipje: ‘one more…’. Oke, voouit dan! De stream was heel mooi, langs een valleitje van rotsen van zandsteen in allerlei rood/oranje/grijstinten. Terug hebben we lekker op z’n Ronald-en-Hesters het pad genomen wat geen pad is waardoor we lekker door de zandheuvels konden klimmen klauteren en glijden

Scheurend op onze stoere schakelbrommer zijn we ook naar de Red Canyon gegaan, hele mooie soort van stalagmieten opgebouwd uit knalrood zand met hele smalle paadjes ertussendoor. Leuk!!

Nha Trang was onze volgende bestemming. De busrit daarheen was er uiteraard weer een van groot genot (zucht). Vanuit Nha Trang hebben we een snorkeltrip gemaakt. Vergeleken met wat we op het Great Barrier Reef gezien hebben was de onderwaterwereld wel teleurstellend. En het regende!! Maar toch een leuke dag.

Ook nog een leuk feitje: ‘s avonds zaten we ergens te eten. We zagen eerst een rat door het restaurant schieten, maar daar kijken we op zich niet meer heel erg van op. Toen voelde Ron iets aan zijn teen: zat er gewoon een muis aan zijn voet te knagen!!!!!!! Iiieeewww.

Vanaf Nha Trang hebben we vannacht een nachtbus gepakt naar Hoi An. Pppfffffff wat een hel!!! Het duurde zo’n 13 uur waarvan we misschien een uur hebben kunnen slapen…we kwamen echt gebroken aan. Reizen kan ook echt heel vermoeiend zijn!! Maar Hoi An is een heel leuk plaatsje met honderden kleermakers waar je alles kunt laten maken wat je maar wilt

Ik probeer vanavond nog even wat foto’s te plaatsen.
Liefs!!

Foto's!!

Hallo,

Daar zijn we alweer! Ik zal voor de verandering eens proberen het kort te houden.
We zitten nu achter hele gare computers in Ho Chi Minh City in Vietnam.

De laatste dag in Cambodja hebben eerst even een paar afgedrukte foto’s langs gebracht in het weeshuis. Echt schattig, de kids gingen allemaal heel enthousiast zichzelf aanwijzen op de foto’s

Daarna hebben we de killingfields en het Tuol Sleng Museum (voormalige gevangenis) bezocht. Dit was heel indrukwekkend…Op de killingsfields stond een groot herdenkingsmonument met honderden schedels erin. We werden er allemaal sprakeloos van (en dat gebeurt niet zo vaak).
Het museum lag in de stad, vanaf daar werden de gevangenen afgevoerd naar de killingfields om op brute wijze vermoord te worden. Echt heel naar allemaal.

De volgende dag zijn we met de bus naar Vietnam gegaan. Dit was weer een gezellig ritje…de chauffeur hing ongeveer de hele rit van 6 uur op de toeter terwijl hij constant alles en iedereen met een noodgang aan het inhalen was. Iedere keer als hij lekker hard door een kuil ging, vlogen wij met z’n allen de lucht in
Bij de grens in Vietnam moesten we zogenaamd een soort gezondheidsverklaring kopen. Dit leek ons echt onzin en toen we een beetje stennis gingen schoppen hoefden we ineens niet meer te betalen…

Aangekomen in HCMC hebben we onze spullen gedropt in een hotelkamer met airco! We smelten hier nog steeds weg, het is altijd zo’n 35 graden (dus ook ‘s nachts). Dus af en toe is airco wel erg fijn.

HCMC is een vreselijk drukke en lawaaige stad. Je hoort de hele dag door bbrrrrrrrrrroem en tttttttoooooeeet zo’n beetje. De weg oversteken is een kwestie van ‘gewoon gaan lopen’ maar dan wel voetje voor voetje zodat ze allemaal om je heen kunnen rijden. We blijven hier dan ook maar 2 dagen.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: er staan nieuwe foto’s op de site!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! In het Cambodja en het Vietnam album.

Voor meer verhalen en foto’s kun je ook kijken op www.jorienensandra.waarbenjij.nu

Kus Ron & Hes

De rollercoaster van belevenissen gaat door…

Hey there,

Ten eerste: ja we leven nog, we zijn in Cambodja!
Ten tweede: dit wordt een lang verhaal…

Ons laatste bericht kwam vanuit Penang in Maleisie. Vanaf daar hebben we dus de trein naar Bangkok genomen, Die trein was prima, de bedjes waren lekker. Beetje jammer was dat de trein echt bij elke stoeptegel stopte en er daardoor wel 20 uur over deed. Jammer was ook dat Ron ‘s nachts onwijs ziek werd (hoge koorts etc.) en we bang werden dat hij misschien malaria had opgelopen, hoewel Maleisie in principe geen malariagebied is.

In Bangkok aangekomen zijn we dan ook maar even naar een ‘international clinic’ gegaan, die ons doorstuurde naar het ziekenhuis. Enkele onderzoeken later en veeeele uren wachten later kwam de uitslag: voedselvergiftiging en uitdroging. Gelukkig maar! De dokter vond het nog wel even nodig om Ron ZES verschillende medicijnen mee te geven. En dan te bedenken dat we vanuit het ziekenhuis zo een krottenwijk inliepen waar de meeste mensen waarschijnlijk nog nooit een enkel medicijn in hun handen hebben gehad.

Afgelopen dinsdag kwamen Jorien en Sandra aan. Zo leuk om Jorien weer te zien! Sandra is een vriendin van Jorien die wij beiden niet kenden, maar we kunnen goed opschieten met z’n vieren. Heel gezellig!! Grappig is dat nu ook de ‘toen we in Australie waren – verhalen’ beginnen te komen.

We hebben met z’n vieren nog 3 dagen in Bangkok doorgebracht, waarin we o.a. Chinatown met zijn dikke goude Buddha, het Grand Palace (nog meer goud) en uiteraard een grote shoppingmall hebben bekeken. Daar heb ik me alvast verheugd op september: dan koop ik een heeeele grote tas en die ga ik daar dan helemaal vol stoppen

Op naar Cambodja
Op vrijdag (toen was Ronald inmiddels weer helemaal opgeknapt) namen we een bus om ons naar Siem Reap in Cambodja te laten brengen. Uiteraard was de bus weer zo’n 45 minuten te laat, maar het was dan wel een hele mooie Ariel de Zeemeermin-bus dus dat maakte het weer goed

Onderweg werden er nog wat extra auto-onderdelen ingeladen (???), we moesten ergens een uur wachten omdat de chauffeur in bad ging (???), daarna werden we in een heel klein minibusje gepropt en toen gingen we naar de grens.

Bij de grens had ik me echt een hokje in het weiland voorgesteld, maar het viel mee Het was wel fijn dat we door een gids begeleid werden, want het schijnt dat er nogal wat zakkenrollers rondlopen daar. Die gids heeft ons nog wel genaaid door te zeggen dat alle pinautomaten in heel Cambodja stuk waren, zodat wij in Thailand nog gepind hebben en het daarna net over de grens tegen een hele hoge commissie om moesten wisselen.

We moesten dus te voet de grens oversteken voordat we weer verder konden in een -weer andere- bus. Toen werd het pas echt hobbelen geblazen…op de weg naar Siem Reap kun je tussen de honderden kuilen nog net wat restjes asfalt vinden, zoiets. Zodoende duurde het dan ook 6 uur om een afstand van 180 km af te leggen…hobbel de hobbel.

Siem Reap en de tempels
In Siem Reap hebben we fietsen gehuurd (met zo’n knus mandje voorop, voor US$ 1 per dag) en zijn we de stad gaan verkennen. We zijn al gewend aan het Aziatische verkeer, je moet gewoon net als iedereen doen: idioot dus. Iedereen rijdt ook doodleuk tegen de richting in en neemt rotondes verkeerd om. Dat is allemaal geen enkel probleem Een paar keer raakten Ron en ik wel heel erg in de war van het rechtsrijden! Maar dan hebben we vast weer een beetje kunnen oefenen voor als we weer in Nederland zijn.

Siem Reap was eigenlijk gewoon een soort van heel groot en vooral stoffig dorp. Aan het eind van de dag kun je hier echt het vuil van je lijf schrapen, heel smerig. Om het nog maar niet te hebben over hoe je kleren er na 1 dag dragen uitzien

Tegen het eind van de middag zijn we naar Angkor Wat gefietst. Na 9 maanden niet fietsen doet dat toch bestwel pijn aan je kont. Nog voordat we onze fietsen neer hadden gezet werden we al overspoeld door kindverkopertjes. Ze proberen kaarten, sjaals, armbanden etc. te verkopen. Dat gaat ongeveer zo:

Where you from? (…)
Capitol Amsterdam!
You need postcard?
You so beautiful, when you come back you buy?
Okeeeeeeeeeeeeeeeee??

En dat dan door 10 verschillende vieze maar schattig uitziende kindertjes die het allemaal wel 20 keer voor je herhalen. Ik had echt medelijden met die kids, maar je helpt ze ook niet door iets van ze te kopen.

Angkor Wat was erg indrukwekkend, het is echt een enorm complex. Maar we hadden maar eventjes de tijd, de volgende dag zijn we uitgebreid gaan kijken.
Op de terugweg hebben we gezellig in het donker over de snelweg gefietst (maar ik kijk heel goed uit hoor oma).

De dag erna was tempel-dag: we hebben Angkor Wat, Angkor Thom, Ta Prohm, Preah Khan en Bayon bekeken. Wauw dit was echt geweldig mooi. Ongelooflijk dat deze tempels als tussen de 9e en 13e eeuw gebouwd zijn en nog steeds overeind staan. Alles is opgebouwd uit losse blokken steen en er zijn prachtige figuren in verwerkt. Maar het lijkt wel veel op elkaar allemaal en we liepen echt weg te smelten in de hitte…1 dag was dus wel genoeg.

Pnomh Penh
Maandag zijn we met de boot naar Pnomh Penh gegaan. We zaten al bijna een uur te wachten op ons busje wat ons naar de boot zou brengen, toen er een tuktuk aankwam waar we (met grote backpacks en al) ingestopt werden. De rit naar de boot was heel mooi, langs de vele houten huizen en hutjes.

De stad uit werden de hutjes steeds armoediger. Je moet je echt een vierkant hutje van misschien 16 m2 voorstellen, op palen en bestaande uit hout en riet. Huis na huis zaten de mensen allemaal in/voor hun huis (moeten ze niet naar hun werk?), heel veel baby’s en peuters (poedelnaakt) , kinderen die achteloos een plastic zakje op de grond laten vallen (enorme bergen afval op straat), bouwvallige steigers… schrijnende armoede. Daar gingen we dan: blanken met grote mooie rugzakken vol met spullen.

Met de boot voeren we door een floating village, oftewel een drijvend dorp. Prachtig om te zien en alle kindertjes zwaaien naar je als je langskomt!
Zes uur later hadden we echt een hele bizarre aankomst in Phnom Penh. Er stonden wel 30 tuk tuk chauffeurs op de kade, ze kwamen zelfs de boot in. Allemaal stonden ze te schreeuwen: where you go, you want tuk tuk sir? Ook tegen mij zeggen ze sir want ze weten niet dat er een verschil is. Ze duwen allemaal hun kaartje of papier van het hostel waar ze voor werken onder je neus en denken dan dat wie het hardst schreeuwt, de meeste klaten krijgt. We werden er helemaal gestoord van, maar het was ook erg hilarisch. Uiteindelijk zijn we maar gewoon in een tuktuk gestapt en toen hebben we bedacht naar welk hostel we wilden.

‘s Middags wilden we meteen onze visa voor Vietnam gaan regelen, dat wordt het volgende land waar we heen gaan. Door een tuktuk chauffeur (ik word echt steeds beter in keihard onderhandelen) werden we bij een of ander achenebbisch hokje met 2 mannetjes erin afgezet. Daar zouden we dan ons paspoort achter moeten laten. Jaaa daag!!! Zo dom zijn we nou ook weer niet. Op de echte ambassade hebben we de visum aanvraag gedaan. Stelletje naaiers.

Weeshuis
Vandaag hebben Ron en ik iets bijzonders gedaan: we hebben een weeshuis bezocht. We hadden het gevoel dat we een klein steentje wilden bijdragen aan de bestrijding van de armoede die hier heerst en vooral aan het verbeteren van de vaak uitzichtloze situatie van kinderen. We hebben allemaal tandenborsteltjes en tandpasta, schriftjes en potloden ingeslagen en zijn toen naar het weeshuis in de stad gegaan.

Bij aankomst was ik al wel geschokt: zo’n slechte, vieze woonomgeving hadden we nog nooit gezien. We hadden eigenlijk helemaal geen idee hoe zoiets zou gaan, maar we werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding. Ik had op de een of andere manier een stenen gebouw verwacht, maar dit was echt een krot. Het hing van planken, stokken, golfplaten en restmateriaal aan elkaar. Toen ik de trap naar boven opliep dacht ik dat de trap in zou storten. De slaapzaaltjes zijn hokken met een paar matjes op de grond. Ik stel me voor dat ze daar hutje-mutje tegen elkaar aan slapen. Er wonen 174 kinderen in het weeshuis, van baby tot jong-volwassene en er wordt les gegeven in Engels en fine arts.

Een van de begeleiders vroeg of we een voorstelling wilden zien van wat de kinderen in de fine arts-lessen hebben geleerd. Tuurlijk! Vier verschillende groepen (naar leeftijd) lieten ons een zeer gedisciplineerde dans zien, erg leuk! Een aantal kids klampten zich ook helemaal aan ons vast, erg aandoenlijk.
Het was goed om te zien hoeveel lol ze daar in hadden, hoe ellendig hun leven (in onze ogen) misschien ook is. Ik ben blij dat we dit gedaan hebben.

Voor morgen staan de Killingfields en het museum over de oorlog op het programma. Dat zal wel een zwaar dagje worden, maar we willen het graag meemaken. Donderdag reizen we dan alweer door naar Ho Chi Minh City, oftewel Saigon, in Vietnam.

We genieten enorm

Gaat het met jullie allemaal goed??

Veel liefs Ronald en Hester

Aapjes en scooters, Maleisie deel 2

Selamat! Apa khabar?

Vanuit Georgetown op het eiland Penang weer even een update, nu we in het hostel gratis draadloos internet op kunnen pikken

Cameron Highlands
In ‘Fathers Guesthouse’ waar we verbleven in Tanah Rata werden allerlei tours aangeboden om het gebied te bekijken. Maar volgens de LP waren de meeste dingen best op eigen houtje te doen, dus besloten wij niks te boeken. Aan het eind van de dag bedachten we dat we dat misschien beter wel hadden kunnen doen…

We begonnen onze wandeling door de ‘jungle’ met een redelijk goed pad. Beetje erg slecht onderhouden en aangegeven, maar he, we zijn in Maleisie dus wat wil je. Totdat de strepen rode verf ineens stijl omhoog een berg opwezen. Hmm ok, dat werd dus klimmen. En niet zo’n klein beetje ook: we moesten ons echt omhoog trekken aan takken terwijl we onze voeten tussen boomwortels en modder met blaadjes plantten. Ik kan je vertellen; nadat je dat 2 uur lang hebt gedaan ben je bestwel moe! Toen we bovenop de berg waren hadden we een aardig uitzicht maar wat nog veel leuker was: boven ons in de bomen trok een hele apenfamilie langs!!! Zo’n gaaf gezicht!

De klim naar beneden was iets minder vermoeiend dan omhoog, maar niet makkelijker! Vier uur later stonden we weer benedenaan in het dorpje, een avontuurlijke ervaring rijker

‘s Middags wilden we een theeplantage bezoeken. Met een locale bus stapten we uit bij een ‘halte’ (het is dat de bus er vanzelf stopt anders kun je echt nooooit weten waar het is) waarvandaan we wel dachten te kunnen lopen. Dat hadden we bestwel mis…De Maleisische kilometers komen naar ons idee niet helemaal overeen met onze kilometers. Volgens het bord zouden we 2 kilometer moeten lopen, maar toen we er na een uur nog niet waren kregen we toch wel wat twijfels. Liften dan maar!
De theeplantage was prachtig om te zien, ongelooflijk hoeveel theeplanten er op de bergen staan. Op de terugweg hebben we maar een taxi gedeeld met een Duits/Singaporees stelletje, dat was stukken makkelijker

Omdat ons reisschema door Maleisie aardig strak is, namen we ‘s avonds alweer de bus richting Georgetown. De bus kwam 40 minuten te laat (we raken er al aan gewend) maar slaagde er op de een of andere manier toch in om een half uur te vroeg op bestemming te zijn????????

Georgetown, Penang Island
Gister hebben we een beetje rondgelopen hier in de stad en een aantal tempels en moskees bekeken. Het blijft leuk om in een eettentje iets van de kaart te kiezen waarvan je niet helemaal zeker weet wat het is. Soms eindig je dan met je hele mond in vuur en vlam…en de locals maar lachen

Vandaag hebben we een scooter gehuurd (voor het mooie bedrag van € 6.50 voor 24 uur). Nou ja, scooter….eigenlijk een motor want het ding heeft een 125 CC motor erin zitten. Aangezien ik in NL ook nooit echt een scooterbabe ben geweest heb ik Ronald maar laten rijden. Het verkeer hier is echt chaotisch. Er zijn meer scooters/brommers/motoren op de weg dan auto’s en ze schieten werkelijk overal vandaan en tussendoor. En als het wachten op groen licht ze te lang duurt, scheuren ze gewoon door rood.

Onze trip bracht ons (met een aantal keer de weg vragen want uiteraard wisten we de weg niet en hadden we geen goede kaart) door een mooi berggebied bij de tropical fruit farm, waar we allerlei interessant fruit konden proeven. Niet alles even lekker overigens!
Terug langs de kustlijn nog wat idyllische plaatjes: van die schattige gekleurde vissersbootjes met afdakjes in het blauwe water, een dichtbeboste helling op de achtergrond, spelende kindjes die ons allemaal uitbundig gedag zeggen…echt leuk!!

Morgen stappen we in een trein die ons in zo’n 22 uur in Bangkok zal brengen, gelukkig hebben we een slaapcabine geboekt. En dan komen Jorien en Sandra dinsdag aan. Met hen vertrekken we dan tegen het eind van de week naar Cambodja.

Terima kesih en een fijne dag
Veel liefs!!

Maleisie deel 1

Waar waren we gebleven, de trein naar Maleisie…

Na 6 uur treinen en ongeveer een uurtje slaap stonden we om 4.30u ‘s nachts op het station van Tampin. Tsja, en toen…een stukje lopen (in het donker) naar het busstation, een uur wachten op de eerste bus, een uur in de bus (een houten plank met kaartjes erop, ramen open, deur open en scheuren maar), nog een bus en toen waren we in Melaka!

Melaka is in 1600-zoveel 154 jaar geregeerd door de Nederlanders (vanwege de specerijen in de omgeving) en de overblijfselen daarvan zijn nog duidelijk aanwezig; ze hebben er een ‘Stadthuys’, een VOC-achtig-schip, een begraafplaats vol met dode Nederlanders…heel apart.

De stad is overladen met riksja’s: een fiets met een bakje voor 2 personen aan de zijkant, versierd met een enorme hoeveelheid nepbloemen, slingers, lampjes, stereotorens en tierlantijntjes, echt geweldig! Daar hebben we uiteraard een (veel te duur) ritje in genomen, eigenlijk best zielig want de arme meneer moest keihard trappen om ons vooruit te krijgen.

We werden naar Villa Sentosa gereden, een ‘huis met geschiedenis’ zo werd ons hartelijk verteld door de bewoner, een heel aardig mannetje. Zo leuk, we kregen een hele tour met heel veel info en mochten zelfs op de stoelen zitten waar de koning en koningin ook op gezeten hebben! Toen we weggingen kregen we allebei een bloem is ons haar en bleef hij ons nazwaaien totdat we uit het zicht waren.

De volgende dag hebben we een bus naar Kuala Lumpur genomen. Daar natuurlijk meteen naar de Petronas Towers gesneld, gaaf zijn die om te zien zeg! De volgende dag hebben we ‘s ochtends wel anderhalf uur in de megamega rij gestaan om kaartjes te bemachtigen om de Skybridge (tussen de 2 torens) op te mogen. Mooi uitzicht over de enorme stad! Een stad waar overigens een groot verschil zit tussen rijk en arm; de Golden Triangle met alle business gebouwen en het krakkemikkige Chinatown. Waar je dan wel weer heel erg lekker kunt eten voor een paar euro en enorm kunt afdingen op de markt waar ze ‘real copy’s’ verkopen, zoals de verkoper dat zo mooi roept.

We hebben nog een boel meer gezien in KL (zoals de Menara KL, Petaling Street, de City bazaar, Central Market, Jalan Alor) maar een paar grappige feitjes zijn toch wel:
- als je mensen de weg vraagt, lopen ze helemaal met je mee naar de plek waar je wilt zijn
- je struikelt om de 10 meter over een uitstekende pin/stoeptegel/afstapje wat zomaar uit de stoep steekt
- mensen stappen in de metro en blijven midden in de ingang staan terwijl er nog 20 mensen in moeten
- veel vrouwen dragen hier burka’s…
- enorme hoeveelheden shoppingcentra!!

Na alle drukte van de stad hebben we vandaag de Cameron Highlands opgezocht. We hadden bustickets geboekt voor 13.30u, maar de bus was laat en het bleek dat ie stuk was gegaan en we kregen een vervangende bus. Een klasse minder (we kregen wel geld terug) en toen we in wilden stappen lag er op onze plek een zak met kots… yammie. Ik ging op de stoel erachter zitten, dat had ik beter niet kunnen doen, want dat was vochtig en het rook zuur….Achja alles went

Vier uur hobbelen achter in de bus bracht ons in het mooie bergdorpje Tanah Rata. Morgen gaan we hier rondkijken, de uitzichten vanuit de bus beloven veel goeds. Later meer daarover….

Groetjes Ronald en Hester