Philip Island

Dat is waar we nu zijn! Het is een klein eiland zo’n 90 km onder Melbourne. De weergoden zijn ons echter weer niet zo heel goed gezind, het is hier koud en het regent (iets waar ze hier overigens heel blij mee zijn i.v.m. de enorme droogte). Desalniettemin is het een mooi eiland en gaan we vanavond bij zonsondergang de beroemde Pinguin Parade bekijken. De pinguins komen dan allemaal uit het water en zoeken een plekje in de duinen.

De afgelopen week zijn we rustig aan van Canberra richting Melbourne gereden. Daarbij hebben we een nogal touristische route genomen. Dat wil zeggen dat we dwars door en over de bergen zijn gegaan. Dit bood ons vele ‘oeh’ en ‘aah’  momenten. Was het niet van de mooie vergezichten en de prachtige bossen, dan was het wel van de idiote automobilisten die dachten met 80 km/h een bocht in een bergpas te kunnen nemen Bestwel inspannend rijden, zo door de bergen!! Even uit mijn hoofd gezegd zijn we van Canberra richting Batemans Bay gereden. Daar hebben we gecampeerd op een zeer idyllisch plekje, met ons tentje 5 meter van de zee vandaan! We ontmoetten daar een Nederlands stel dat al 40 jaar in Australie woont. ‘s Avonds rond het kampvuur en met de nodige rode wijn (volgende dag, auw!) hebben zij ons een mooie route geadviseerd, die wij de volgende dag braaf zijn gaan volgen

Dit bracht ons via Cooma en nog wat andere niet te onthouden plaatsnamen in Mansfield. Om wat dollartjes te besparen, besloten we daar te gaan camperen op een wildcamp. Dit zijn campeerterreinen die over heel weinig faciliteiten beschikken (bijv. alleen water, een eco-wc en een bbq-plaats) en die je overal in Australie vindt. We belandden 7,5 km buiten een dorpje genaamd Jamieson. Tentje opgezet, vuurtje gemaakt, gegeten, prima. Tot we het ineens toch wel heel erg donker begonnen te vinden. En stil. En afgelegen. Kortom, we kregen een beetje de kriebels. Wegwezen hier, dachten we. We zetten de lampen van de auto aan om de angst voor het donker een beetje te verminderen en begonnen de tent etc. in te pakken. Vuur gedoofd, ingestapt en guess what: onze geliefde Bloody Mary weigerde te starten. Slik. Uhm, lopen naar het dorpje en onderweg aankloppen bij huizen dan maar. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Goed, met een beetje fantasie kun je je inbeelden dat dit wel een gezellig avontuurje was haha. Uiteindelijk kwam een man ons te hulp, gaf ons een jump start en we konden weer We hebben toen in de auto geslapen, in het dorp en onder een lantaarnpaal

Deze man bevestigde voor ons wel weer hoe aardig de Australiers zijn. In Canberra was er bijvoorbeeld ook een vrouw aan wie we de weg naar een camping vroegen en die spontaan in haar auto stapte om voor ons uit te rijden. Geweldig toch!

De afgelopen week hebben we zo’n beetje half om half gecampeerd en in hostels geslapen. Het is hier tenslotte nog steeds voorjaar en ‘s nachts kan het wel afkoelen tot 5 graden. Koud, dus!

Morgen gaan we richting Melbourne. Daar gaan we op zoek naar werk. Het is voor eventjes over met vakantie vieren, er moeten weer wat centen verdiend worden! 

Een klein beetje uitleg bij de foto’s , op volgorde: een bezoekje aan Featherdale Wildlife Park, de Blue Mountains, Blowhole in Kiama, een waterval ergens onderweg, Canberra, in een stoeltjeslift op de Snowy Mountains, regenwoud bij Melbourne, Healesville Sanctuary (nog meer dieren!), Philip Island.

Gevlucht uit de Blue Mountains

Hadden we het de vorige keer nog uitgebreid over de Blue Mountains, nu zijn we er al weer vandaan gevlucht. De eerste nacht ging het nog wel (een beetje koud, maar daar kunnen we wel tegen) en de dag was ook heel mooi en indrukwekkend (foto’s volgen nog). Alleen de nacht die erop volgde was een beetje te veel van het goede. Om vier uur ‘s middags kwam er een dikke nevel opzetten vanuit de bergen, die al snel als een dikke laag water om- en over alles heen lag. Alsof dat nog niet genoeg was begon het in de loop van de avond te regenen. En het bleef regenen, tot ‘s ochends aan toe. Uiteindelijk hebben we de kletsnatte tent (die het overigens, net zoals afgelopen april in Frankrijk, netjes droog hield binnenin) en de rest van de spullen maar in de auto gegooid en zijn we onderweg gegaan naar Canberra.

Onderweg naar de hoofdstad van dit mooie land zijn we een aantal keren gestopt om onder andere te kijken naar het beroemde Blowhole in Kiama. We hadden geluk, want of dat ding spuit hangt af van de weersomstandigheden en die waren goed. De wind stond schuin landinwaards en de golven waren redelijk groot, met een waterzuil van ongeveer 20 meter tot gevolg. Omdat ik (uiteraard) foto’s wilde maken werden ik, Hester en de camera van Hester nat, gelukkig zonder schade.

Vanaf daar reden we met onze Bloody Mary (ja, zo is de auto gedoopt door onze voorgangers) via de touristische route naar Canberra. Onderweg nog een keer stoppen bij een waterval van ongeveer 100 meter diepte waar we nog een paar mooie foto’s hebben gemaakt en weer snel door naar Australian Capital Territory, oftewel Canberra. Via de “Grote Australische Nixerigheid” kwamen we de stad inrijden. Wat een troosteloze zooi is dat als je er vanaf het Noorden (Sydney dus) in rijdt. Alleen maar overheidsgebouwen en (zo op het eerste gezicht) niks moois. Maar wel veel werk, dus misschien gaan we hier wel een tijdje zitten om geld te verdienen in plaats van uit te geven.

Morgen gaan we wederom ons geluk beproeven op een camping, laten we hopen dat het deze keer wel droog blijft, anders dan verrot de tent alleen maar Gelukkig hebben we er nog genoeg, maar deze is (als uitzondering op de regel) niet van ons, dus een beetje voorzichtig zijn we er wel mee. Ook gaan we morgen maar eens kijken of Canberra echt zo troosteloos is, of dat het alleen kwam doordat het al avond begon te worden en de zon al onder was.

Anyway, het wordt standaard: de foto’s volgen nog en een dikke zoen voor jullie thuisblijvers die de winter ingaan!

Op naar de Blue Mountains

Ons laatste avondje in Sidney is aangebroken. Hier zitten we dan, terug te denken aan de leuke anderhalve week die we meegemaakt hebben en we proberen ons te herinneren wat we allemaal gedaan hebben. Te veel om op te noemen, en we hebben de foto’s nodig om ons alles te herinneren.

Wat duidelijk wel is blijven hangen is de Bridge Climb. Ze maken reclame met de slogan: The Climb of your life! en dat is het echt. We zijn gister de brug opgeklommen om 5:15pm Ozzie-time en dan begint het hier net donker te worden. Dat houdt dus in dat we een klein stukje van de zonsondergang meemaken en de verschillende “twilight-zones”. Toen we halverwege waren was de stad onder ons bijna helemaal in het donker verdwenen, dan pas zie je hoe groot Sidney werkelijk is, zover als je kan kijken zie je de lampjes van de stad, really amazing, zouden de Ozzie’s zeggen

Maar laten we ook wat vertellen over de andere dingen die we gedaan hebben:

We hebben een auto gekocht!!!!!!!!

We zijn sinds gister officieel de trotse eigenaar van een rode Holden Commodore, zo’n beetje de grootste auto die je hier kan vinden en we hebben dan ook nog eens een luxe uitvoering (airco, centrale deurvergrendeling, alarm e.d.) met een enorme 3,8 liter grote motor (autsj, en daar moet ik mee gaan rijden?!). En het ergste is, het stuur zit aan de linkerkant Dat wordt dus wel even oefenen morgen.

Daarnaast zijn we de Sydney Tower opgeweest, een enorm gaaf uitzicht over de stad (je kan daar helemaal rondlopen) vanaf een nog hogere plek dan de Harbour Bridge Wel toen het nog licht was, waardoor we goed konden zien waar alles was. Verder zijn we naar het Aquarium geweest, waar we Nemo gevonden hebben en haaien hebben proberen te ontwijken Gelukkig gooien ze die hier regelmatig in de haaiensoep (alleen als ze al drie keer uit de baai gezet zijn overigens) maar de 450 dollar die je daar voor moet betalen hebben we maar even niet uitgegeven

Woensdag heb ik voor het eerst op surfboard gestaan, en jep, I’m hooked! Hester wilde niet mee gaan met surfen omdat ze het water nog wat te koud vindt op dit moment, maar ik denk dat dit toch iets is wat we vaak gaan doen. Heerlijk proberen om op die plank te blijven staan (en ja, dat is lastig)! Verder hebben we alle Northern Beaches gezien, van Manly beach tot aan Palm Beach, een echte aanrader. ‘s Avonds zijn we toen nog wat gaan drinken met alle mensen die meegingen naar de stranden en hebben we van de chaffeur van de bus nog een aantal tips gekregen over onze volgende stop.

Vandaag hebben we een ronde gemaakt door de Botanic Garden, Sidney’s grootste park. Al met al waren we 3 uur aan het rondwandelen om alles te zien en dan nog geloof ik dat we stukken gemist hebben. Het is echt een heel erg mooi park, met Daar zijn we op een gegeven moment maar gaan liggen, wandelen in 35 graden is toch wat te veel van het goede.

Verder hebben we alle zaken rondgemaakt die nog niet rond waren: ons Tax Filenumber (een soort SoFi-nummer), onze bankpassen geactiveerd, Internet banking rondgekregen and we’re set to go. Morgen gaan we nog een extra verzekering op de auto afsluiten zodat we niet alleen verzekerd zijn tegen het toebrengen van lichamelijk letsel, maar ook de auto van de tegenpartij verzekerd is bij een ongeluk door onze schuld. Dat dit niet gaat gebeuren snappen jullie ook wel, maar we kunnen het maar beter wel doen

We zijn nu zover dat we morgen naar de Blue Mountains gaan, dus tot we weer in de bewoonde wereld terug zijn moeten jullie het even hiermee doen. Er staan ongeveer honderd foto’s in het Sydney-album, dus even de nummertjes afklikken voor alle foto’s!

Nog een weekje Sidney

Het is nu zondagavond en we zitten te koukleumen in Sidney! Het was hier vanochtend tegen de dertig graden, maar nu zo’n beetje de helft! Het waait echt heel hard en het is koud!! Dus hebben we vanmiddag de Lonely Planet zitten uitpluizen en een plannetje gemaakt voor de rest van de week. Morgen wordt in ieder geval grote auto-speur-dag, we hebben al 2 afspraken staan om auto’s te bekijken en gaan morgen nog verder op zoek. Maar…toen het vanochtend dus nog hemdjes en korte broeken-weer was, zijn we met Vanessa en Paul (de dochter van Luke) naar Manly geweest (een suburb), waar we echt een geweldig uitzicht hadden over de stad. Dus stonden we daar op een cliff van 50 meter hoog met windkracht 10 letterlijk bijna weg te waaien!!!

De rest van de week: donderdag hebben we ons werkvisum in ons paspoort laten plakken, een bankrekening geopend en een simkaart gekocht. En natuurlijk de nodige sightseeing gedaan, waaronder China Town. Vrijdag zijn we met een groep mensen van het hostel waar we zitten naar een aantal markten geweest, waar we geshopt hebben (nieuwe zonnebril voor Hester en schoenen voor Ronald) en fish&chips gegeten (dat doen ze hier veeeeel). Zaterdag was het weer erg lekker en hebben de de Beach Walk gedaan. Dat was echt gaaf!! Een wandeling van 2.5 uur langs een stuk of 6 of 7 stranden. Echt zo mooi, die uitzichten en de kleuren van het water. Om het nog niet te hebben over de golven, wow, die zijn hoog!!!
Voor de rest van de week staat nog op de planning: Harbour Bridge beklimmen (zien is natuurlijk leuk, maar eróp is natuurlijk veel leuker:)), een tour doen door de Botanic Gardens, op de Sydney Tower gaan om een 360 graden uitzicht over de stad te hebben en nog meer…

We blijven dus deze week nog wel in Sidney en gaan daarna richting de Blue Mountains.

Foto’s laten nog steeds even op zich wachten (Ron z’n Apple doet net of mijn Ixus camera niet bestaat…)

One night in Taipei….

….en de rest

Om te beginnen maar direct melden dat we veilig aangekomen zijn, dan hoeven alle verontruste ouders als ze wakker worden tenminste niet in de stress te zitten In ieder geval gaat Hester even een stukje schrijven over onze avond (ja, dus geen nacht, maar dat staat leuker als titel) in Taipei:

Onze eerste indruk van Taipei was heel goed: op het vliegveld werden we begroet door zingende dames in typische kleding die ons een bloemenslinger om onze hals hingen, erg grappig

In de bus naar de stad hebben we onze ogen uitgekeken (nouja, eigenlijk alleen ik, want Ronald sliep), wat een stad!!! Enorme straten, overal krioelende scooters en veeeel lichtreclames! We besloten gewoon wat rond te lopen om tegen een uur of 19 weer de bus te nemen naar het vliegveld. Dit zou een uur rijden zijn en we vlogen om 22.20uur naar Sidney. Dus tijd zat, zou je denken…

(Ronald) Niets is minder waar, want probeer maar eens in Taipei de bus naar het Internationale Vliegveld terug te vinden. Niet te geloven, we hebben van 18.00 uur tot 19.30 half in paniek rondgerend door de stad omdat we toch echt die ene bushalte niet konden vinden. Dan vraag je aan een Engrisch (Engels op zijn Taiwanees ) sprekende Taiwanees waar het is en word je door elke Taiwanees een andere kant opgestuurd.

Toen we uiteindelijk op het punt stonden om dan maar een taxi te pakken bleken we onderhand weer voor Mainstation Taipei te staan, waar we begonnen waren. Daar konden ze ons de bus wijzen (“gewoon, bij die ANDERE bushalte Meneer”), dus wij dwars door een manifestatie naar de bushalte toe, dachten we….

(Hester) Goed, je begrijpt ‘m: dat was ons eerste Stressmoment. Dat werd een dubbele: de buschauffeur nam het niet zo nauw met de verkeersregels: van de linkerbaan zonder te kijken naar de rechterbaan en weer terug, over de vluchtstrook om een file te omzeilen, met 80 km/uur door een scherpe bocht: niets was hem te gek.  Tot zover Taiwan.

De vlucht naar Sidney verliep soepeltjes (de derde in 24 uur, het went dan…;)). Allebei lekker wat uurtjes kunnen slapen. Op Sydney Airport werden we zo’n beetje direct in een busje gestopt door een man die ons hostel wel wist te vinden. Altijd een gokje natuurlijk, maar hier zitten we dan: achter de computer voor ons eerste verslagje vanuit Down Under.

Na een lekkere frisse douche gaan we nu even de stad in, de harbour bridge bekijken enzo

Een kus voor iedereen die ons nu al mist

Foto’s volgen nog.

Nog één nachtje

Nog één nacht in Nederland en dan is het zover! Na ons supergezellige afscheidsfeestje gisteravond zijn we er klaar voor! Morgen zullen we om een uur of 12 op Schiphol zijn om afscheid te nemen van de laatste mensen. Dat wordt natuurlijk even lekker huilen, maar als we eenmaal in dat vliegtuig zitten, gaat ons avontuur echt beginnen. Zowel bij Ronald als bij mij gieren wel wat zenuwen door ‘t lijf, maar dat schijnt erbij te horen  We hebben er in ieder geval heel veel zin in

Hieronder vast een voorproefje van hoe we er straks bij zullen lopen!