Ronald en Hester in Australië en Azië

Foto's!!

Hallo,

Daar zijn we alweer! Ik zal voor de verandering eens proberen het kort te houden.
We zitten nu achter hele gare computers in Ho Chi Minh City in Vietnam.

De laatste dag in Cambodja hebben eerst even een paar afgedrukte foto’s langs gebracht in het weeshuis. Echt schattig, de kids gingen allemaal heel enthousiast zichzelf aanwijzen op de foto’s

Daarna hebben we de killingfields en het Tuol Sleng Museum (voormalige gevangenis) bezocht. Dit was heel indrukwekkend…Op de killingsfields stond een groot herdenkingsmonument met honderden schedels erin. We werden er allemaal sprakeloos van (en dat gebeurt niet zo vaak).
Het museum lag in de stad, vanaf daar werden de gevangenen afgevoerd naar de killingfields om op brute wijze vermoord te worden. Echt heel naar allemaal.

De volgende dag zijn we met de bus naar Vietnam gegaan. Dit was weer een gezellig ritje…de chauffeur hing ongeveer de hele rit van 6 uur op de toeter terwijl hij constant alles en iedereen met een noodgang aan het inhalen was. Iedere keer als hij lekker hard door een kuil ging, vlogen wij met z’n allen de lucht in
Bij de grens in Vietnam moesten we zogenaamd een soort gezondheidsverklaring kopen. Dit leek ons echt onzin en toen we een beetje stennis gingen schoppen hoefden we ineens niet meer te betalen…

Aangekomen in HCMC hebben we onze spullen gedropt in een hotelkamer met airco! We smelten hier nog steeds weg, het is altijd zo’n 35 graden (dus ook ‘s nachts). Dus af en toe is airco wel erg fijn.

HCMC is een vreselijk drukke en lawaaige stad. Je hoort de hele dag door bbrrrrrrrrrroem en tttttttoooooeeet zo’n beetje. De weg oversteken is een kwestie van ‘gewoon gaan lopen’ maar dan wel voetje voor voetje zodat ze allemaal om je heen kunnen rijden. We blijven hier dan ook maar 2 dagen.

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: er staan nieuwe foto’s op de site!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! In het Cambodja en het Vietnam album.

Voor meer verhalen en foto’s kun je ook kijken op www.jorienensandra.waarbenjij.nu

Kus Ron & Hes

De rollercoaster van belevenissen gaat door…

Hey there,

Ten eerste: ja we leven nog, we zijn in Cambodja!
Ten tweede: dit wordt een lang verhaal…

Ons laatste bericht kwam vanuit Penang in Maleisie. Vanaf daar hebben we dus de trein naar Bangkok genomen, Die trein was prima, de bedjes waren lekker. Beetje jammer was dat de trein echt bij elke stoeptegel stopte en er daardoor wel 20 uur over deed. Jammer was ook dat Ron ‘s nachts onwijs ziek werd (hoge koorts etc.) en we bang werden dat hij misschien malaria had opgelopen, hoewel Maleisie in principe geen malariagebied is.

In Bangkok aangekomen zijn we dan ook maar even naar een ‘international clinic’ gegaan, die ons doorstuurde naar het ziekenhuis. Enkele onderzoeken later en veeeele uren wachten later kwam de uitslag: voedselvergiftiging en uitdroging. Gelukkig maar! De dokter vond het nog wel even nodig om Ron ZES verschillende medicijnen mee te geven. En dan te bedenken dat we vanuit het ziekenhuis zo een krottenwijk inliepen waar de meeste mensen waarschijnlijk nog nooit een enkel medicijn in hun handen hebben gehad.

Afgelopen dinsdag kwamen Jorien en Sandra aan. Zo leuk om Jorien weer te zien! Sandra is een vriendin van Jorien die wij beiden niet kenden, maar we kunnen goed opschieten met z’n vieren. Heel gezellig!! Grappig is dat nu ook de ‘toen we in Australie waren – verhalen’ beginnen te komen.

We hebben met z’n vieren nog 3 dagen in Bangkok doorgebracht, waarin we o.a. Chinatown met zijn dikke goude Buddha, het Grand Palace (nog meer goud) en uiteraard een grote shoppingmall hebben bekeken. Daar heb ik me alvast verheugd op september: dan koop ik een heeeele grote tas en die ga ik daar dan helemaal vol stoppen

Op naar Cambodja
Op vrijdag (toen was Ronald inmiddels weer helemaal opgeknapt) namen we een bus om ons naar Siem Reap in Cambodja te laten brengen. Uiteraard was de bus weer zo’n 45 minuten te laat, maar het was dan wel een hele mooie Ariel de Zeemeermin-bus dus dat maakte het weer goed

Onderweg werden er nog wat extra auto-onderdelen ingeladen (???), we moesten ergens een uur wachten omdat de chauffeur in bad ging (???), daarna werden we in een heel klein minibusje gepropt en toen gingen we naar de grens.

Bij de grens had ik me echt een hokje in het weiland voorgesteld, maar het viel mee Het was wel fijn dat we door een gids begeleid werden, want het schijnt dat er nogal wat zakkenrollers rondlopen daar. Die gids heeft ons nog wel genaaid door te zeggen dat alle pinautomaten in heel Cambodja stuk waren, zodat wij in Thailand nog gepind hebben en het daarna net over de grens tegen een hele hoge commissie om moesten wisselen.

We moesten dus te voet de grens oversteken voordat we weer verder konden in een -weer andere- bus. Toen werd het pas echt hobbelen geblazen…op de weg naar Siem Reap kun je tussen de honderden kuilen nog net wat restjes asfalt vinden, zoiets. Zodoende duurde het dan ook 6 uur om een afstand van 180 km af te leggen…hobbel de hobbel.

Siem Reap en de tempels
In Siem Reap hebben we fietsen gehuurd (met zo’n knus mandje voorop, voor US$ 1 per dag) en zijn we de stad gaan verkennen. We zijn al gewend aan het Aziatische verkeer, je moet gewoon net als iedereen doen: idioot dus. Iedereen rijdt ook doodleuk tegen de richting in en neemt rotondes verkeerd om. Dat is allemaal geen enkel probleem Een paar keer raakten Ron en ik wel heel erg in de war van het rechtsrijden! Maar dan hebben we vast weer een beetje kunnen oefenen voor als we weer in Nederland zijn.

Siem Reap was eigenlijk gewoon een soort van heel groot en vooral stoffig dorp. Aan het eind van de dag kun je hier echt het vuil van je lijf schrapen, heel smerig. Om het nog maar niet te hebben over hoe je kleren er na 1 dag dragen uitzien

Tegen het eind van de middag zijn we naar Angkor Wat gefietst. Na 9 maanden niet fietsen doet dat toch bestwel pijn aan je kont. Nog voordat we onze fietsen neer hadden gezet werden we al overspoeld door kindverkopertjes. Ze proberen kaarten, sjaals, armbanden etc. te verkopen. Dat gaat ongeveer zo:

Where you from? (…)
Capitol Amsterdam!
You need postcard?
You so beautiful, when you come back you buy?
Okeeeeeeeeeeeeeeeee??

En dat dan door 10 verschillende vieze maar schattig uitziende kindertjes die het allemaal wel 20 keer voor je herhalen. Ik had echt medelijden met die kids, maar je helpt ze ook niet door iets van ze te kopen.

Angkor Wat was erg indrukwekkend, het is echt een enorm complex. Maar we hadden maar eventjes de tijd, de volgende dag zijn we uitgebreid gaan kijken.
Op de terugweg hebben we gezellig in het donker over de snelweg gefietst (maar ik kijk heel goed uit hoor oma).

De dag erna was tempel-dag: we hebben Angkor Wat, Angkor Thom, Ta Prohm, Preah Khan en Bayon bekeken. Wauw dit was echt geweldig mooi. Ongelooflijk dat deze tempels als tussen de 9e en 13e eeuw gebouwd zijn en nog steeds overeind staan. Alles is opgebouwd uit losse blokken steen en er zijn prachtige figuren in verwerkt. Maar het lijkt wel veel op elkaar allemaal en we liepen echt weg te smelten in de hitte…1 dag was dus wel genoeg.

Pnomh Penh
Maandag zijn we met de boot naar Pnomh Penh gegaan. We zaten al bijna een uur te wachten op ons busje wat ons naar de boot zou brengen, toen er een tuktuk aankwam waar we (met grote backpacks en al) ingestopt werden. De rit naar de boot was heel mooi, langs de vele houten huizen en hutjes.

De stad uit werden de hutjes steeds armoediger. Je moet je echt een vierkant hutje van misschien 16 m2 voorstellen, op palen en bestaande uit hout en riet. Huis na huis zaten de mensen allemaal in/voor hun huis (moeten ze niet naar hun werk?), heel veel baby’s en peuters (poedelnaakt) , kinderen die achteloos een plastic zakje op de grond laten vallen (enorme bergen afval op straat), bouwvallige steigers… schrijnende armoede. Daar gingen we dan: blanken met grote mooie rugzakken vol met spullen.

Met de boot voeren we door een floating village, oftewel een drijvend dorp. Prachtig om te zien en alle kindertjes zwaaien naar je als je langskomt!
Zes uur later hadden we echt een hele bizarre aankomst in Phnom Penh. Er stonden wel 30 tuk tuk chauffeurs op de kade, ze kwamen zelfs de boot in. Allemaal stonden ze te schreeuwen: where you go, you want tuk tuk sir? Ook tegen mij zeggen ze sir want ze weten niet dat er een verschil is. Ze duwen allemaal hun kaartje of papier van het hostel waar ze voor werken onder je neus en denken dan dat wie het hardst schreeuwt, de meeste klaten krijgt. We werden er helemaal gestoord van, maar het was ook erg hilarisch. Uiteindelijk zijn we maar gewoon in een tuktuk gestapt en toen hebben we bedacht naar welk hostel we wilden.

‘s Middags wilden we meteen onze visa voor Vietnam gaan regelen, dat wordt het volgende land waar we heen gaan. Door een tuktuk chauffeur (ik word echt steeds beter in keihard onderhandelen) werden we bij een of ander achenebbisch hokje met 2 mannetjes erin afgezet. Daar zouden we dan ons paspoort achter moeten laten. Jaaa daag!!! Zo dom zijn we nou ook weer niet. Op de echte ambassade hebben we de visum aanvraag gedaan. Stelletje naaiers.

Weeshuis
Vandaag hebben Ron en ik iets bijzonders gedaan: we hebben een weeshuis bezocht. We hadden het gevoel dat we een klein steentje wilden bijdragen aan de bestrijding van de armoede die hier heerst en vooral aan het verbeteren van de vaak uitzichtloze situatie van kinderen. We hebben allemaal tandenborsteltjes en tandpasta, schriftjes en potloden ingeslagen en zijn toen naar het weeshuis in de stad gegaan.

Bij aankomst was ik al wel geschokt: zo’n slechte, vieze woonomgeving hadden we nog nooit gezien. We hadden eigenlijk helemaal geen idee hoe zoiets zou gaan, maar we werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding. Ik had op de een of andere manier een stenen gebouw verwacht, maar dit was echt een krot. Het hing van planken, stokken, golfplaten en restmateriaal aan elkaar. Toen ik de trap naar boven opliep dacht ik dat de trap in zou storten. De slaapzaaltjes zijn hokken met een paar matjes op de grond. Ik stel me voor dat ze daar hutje-mutje tegen elkaar aan slapen. Er wonen 174 kinderen in het weeshuis, van baby tot jong-volwassene en er wordt les gegeven in Engels en fine arts.

Een van de begeleiders vroeg of we een voorstelling wilden zien van wat de kinderen in de fine arts-lessen hebben geleerd. Tuurlijk! Vier verschillende groepen (naar leeftijd) lieten ons een zeer gedisciplineerde dans zien, erg leuk! Een aantal kids klampten zich ook helemaal aan ons vast, erg aandoenlijk.
Het was goed om te zien hoeveel lol ze daar in hadden, hoe ellendig hun leven (in onze ogen) misschien ook is. Ik ben blij dat we dit gedaan hebben.

Voor morgen staan de Killingfields en het museum over de oorlog op het programma. Dat zal wel een zwaar dagje worden, maar we willen het graag meemaken. Donderdag reizen we dan alweer door naar Ho Chi Minh City, oftewel Saigon, in Vietnam.

We genieten enorm

Gaat het met jullie allemaal goed??

Veel liefs Ronald en Hester

Aapjes en scooters, Maleisie deel 2

Selamat! Apa khabar?

Vanuit Georgetown op het eiland Penang weer even een update, nu we in het hostel gratis draadloos internet op kunnen pikken

Cameron Highlands
In ‘Fathers Guesthouse’ waar we verbleven in Tanah Rata werden allerlei tours aangeboden om het gebied te bekijken. Maar volgens de LP waren de meeste dingen best op eigen houtje te doen, dus besloten wij niks te boeken. Aan het eind van de dag bedachten we dat we dat misschien beter wel hadden kunnen doen…

We begonnen onze wandeling door de ‘jungle’ met een redelijk goed pad. Beetje erg slecht onderhouden en aangegeven, maar he, we zijn in Maleisie dus wat wil je. Totdat de strepen rode verf ineens stijl omhoog een berg opwezen. Hmm ok, dat werd dus klimmen. En niet zo’n klein beetje ook: we moesten ons echt omhoog trekken aan takken terwijl we onze voeten tussen boomwortels en modder met blaadjes plantten. Ik kan je vertellen; nadat je dat 2 uur lang hebt gedaan ben je bestwel moe! Toen we bovenop de berg waren hadden we een aardig uitzicht maar wat nog veel leuker was: boven ons in de bomen trok een hele apenfamilie langs!!! Zo’n gaaf gezicht!

De klim naar beneden was iets minder vermoeiend dan omhoog, maar niet makkelijker! Vier uur later stonden we weer benedenaan in het dorpje, een avontuurlijke ervaring rijker

‘s Middags wilden we een theeplantage bezoeken. Met een locale bus stapten we uit bij een ‘halte’ (het is dat de bus er vanzelf stopt anders kun je echt nooooit weten waar het is) waarvandaan we wel dachten te kunnen lopen. Dat hadden we bestwel mis…De Maleisische kilometers komen naar ons idee niet helemaal overeen met onze kilometers. Volgens het bord zouden we 2 kilometer moeten lopen, maar toen we er na een uur nog niet waren kregen we toch wel wat twijfels. Liften dan maar!
De theeplantage was prachtig om te zien, ongelooflijk hoeveel theeplanten er op de bergen staan. Op de terugweg hebben we maar een taxi gedeeld met een Duits/Singaporees stelletje, dat was stukken makkelijker

Omdat ons reisschema door Maleisie aardig strak is, namen we ‘s avonds alweer de bus richting Georgetown. De bus kwam 40 minuten te laat (we raken er al aan gewend) maar slaagde er op de een of andere manier toch in om een half uur te vroeg op bestemming te zijn????????

Georgetown, Penang Island
Gister hebben we een beetje rondgelopen hier in de stad en een aantal tempels en moskees bekeken. Het blijft leuk om in een eettentje iets van de kaart te kiezen waarvan je niet helemaal zeker weet wat het is. Soms eindig je dan met je hele mond in vuur en vlam…en de locals maar lachen

Vandaag hebben we een scooter gehuurd (voor het mooie bedrag van € 6.50 voor 24 uur). Nou ja, scooter….eigenlijk een motor want het ding heeft een 125 CC motor erin zitten. Aangezien ik in NL ook nooit echt een scooterbabe ben geweest heb ik Ronald maar laten rijden. Het verkeer hier is echt chaotisch. Er zijn meer scooters/brommers/motoren op de weg dan auto’s en ze schieten werkelijk overal vandaan en tussendoor. En als het wachten op groen licht ze te lang duurt, scheuren ze gewoon door rood.

Onze trip bracht ons (met een aantal keer de weg vragen want uiteraard wisten we de weg niet en hadden we geen goede kaart) door een mooi berggebied bij de tropical fruit farm, waar we allerlei interessant fruit konden proeven. Niet alles even lekker overigens!
Terug langs de kustlijn nog wat idyllische plaatjes: van die schattige gekleurde vissersbootjes met afdakjes in het blauwe water, een dichtbeboste helling op de achtergrond, spelende kindjes die ons allemaal uitbundig gedag zeggen…echt leuk!!

Morgen stappen we in een trein die ons in zo’n 22 uur in Bangkok zal brengen, gelukkig hebben we een slaapcabine geboekt. En dan komen Jorien en Sandra dinsdag aan. Met hen vertrekken we dan tegen het eind van de week naar Cambodja.

Terima kesih en een fijne dag
Veel liefs!!

Maleisie deel 1

Waar waren we gebleven, de trein naar Maleisie…

Na 6 uur treinen en ongeveer een uurtje slaap stonden we om 4.30u ‘s nachts op het station van Tampin. Tsja, en toen…een stukje lopen (in het donker) naar het busstation, een uur wachten op de eerste bus, een uur in de bus (een houten plank met kaartjes erop, ramen open, deur open en scheuren maar), nog een bus en toen waren we in Melaka!

Melaka is in 1600-zoveel 154 jaar geregeerd door de Nederlanders (vanwege de specerijen in de omgeving) en de overblijfselen daarvan zijn nog duidelijk aanwezig; ze hebben er een ‘Stadthuys’, een VOC-achtig-schip, een begraafplaats vol met dode Nederlanders…heel apart.

De stad is overladen met riksja’s: een fiets met een bakje voor 2 personen aan de zijkant, versierd met een enorme hoeveelheid nepbloemen, slingers, lampjes, stereotorens en tierlantijntjes, echt geweldig! Daar hebben we uiteraard een (veel te duur) ritje in genomen, eigenlijk best zielig want de arme meneer moest keihard trappen om ons vooruit te krijgen.

We werden naar Villa Sentosa gereden, een ‘huis met geschiedenis’ zo werd ons hartelijk verteld door de bewoner, een heel aardig mannetje. Zo leuk, we kregen een hele tour met heel veel info en mochten zelfs op de stoelen zitten waar de koning en koningin ook op gezeten hebben! Toen we weggingen kregen we allebei een bloem is ons haar en bleef hij ons nazwaaien totdat we uit het zicht waren.

De volgende dag hebben we een bus naar Kuala Lumpur genomen. Daar natuurlijk meteen naar de Petronas Towers gesneld, gaaf zijn die om te zien zeg! De volgende dag hebben we ‘s ochtends wel anderhalf uur in de megamega rij gestaan om kaartjes te bemachtigen om de Skybridge (tussen de 2 torens) op te mogen. Mooi uitzicht over de enorme stad! Een stad waar overigens een groot verschil zit tussen rijk en arm; de Golden Triangle met alle business gebouwen en het krakkemikkige Chinatown. Waar je dan wel weer heel erg lekker kunt eten voor een paar euro en enorm kunt afdingen op de markt waar ze ‘real copy’s’ verkopen, zoals de verkoper dat zo mooi roept.

We hebben nog een boel meer gezien in KL (zoals de Menara KL, Petaling Street, de City bazaar, Central Market, Jalan Alor) maar een paar grappige feitjes zijn toch wel:
- als je mensen de weg vraagt, lopen ze helemaal met je mee naar de plek waar je wilt zijn
- je struikelt om de 10 meter over een uitstekende pin/stoeptegel/afstapje wat zomaar uit de stoep steekt
- mensen stappen in de metro en blijven midden in de ingang staan terwijl er nog 20 mensen in moeten
- veel vrouwen dragen hier burka’s…
- enorme hoeveelheden shoppingcentra!!

Na alle drukte van de stad hebben we vandaag de Cameron Highlands opgezocht. We hadden bustickets geboekt voor 13.30u, maar de bus was laat en het bleek dat ie stuk was gegaan en we kregen een vervangende bus. Een klasse minder (we kregen wel geld terug) en toen we in wilden stappen lag er op onze plek een zak met kots… yammie. Ik ging op de stoel erachter zitten, dat had ik beter niet kunnen doen, want dat was vochtig en het rook zuur….Achja alles went

Vier uur hobbelen achter in de bus bracht ons in het mooie bergdorpje Tanah Rata. Morgen gaan we hier rondkijken, de uitzichten vanuit de bus beloven veel goeds. Later meer daarover….

Groetjes Ronald en Hester

Singapore

We staan op het punt om weg te gaan uit Singapore, dus dit is een mooi moment om te schrijven hoe het was

Toen we aankwamen op het vliegveld hebben we de MRT (soort van metro) genomen richting het centrum van Singapore waar we na wat zoeken (met allebei ongeveer 18 kilo op onze rug, auw…) een hostel vonden. Het hostel zelf bestond uit een aantal grote kamers volgepropt met stapelbedden en voor de rest niet zo heel veel, maar hé dat maakte ons niks uit, we waren hier om Singapore te bekijken en niet om de hele dag in het hostel te zitten!

Het eerste wat we deden was zorgen voor onze trein-tickets naar Maleisie, omdat we uit de Lonely Planet hadden begrepen dat het verstandig was deze op tijd te boeken. Voor een enorm bedrag (S$46, ongeveer 23 euro) hadden we tickets naar Tampin, een afstand ongeveer gelijk aan Utrecht – Parijs.

Daarna zijn we naar Little India geweest, waar we onze voeten onder ons lichaam uitgelopen hebben om twee Boeddistische tempels te bekijken en een beetje sfeer te proeven. We hebben daar in een hele grappige atmosfeer gegeten, iedereen zat met blote voeten op de grond aan tafels te eten, erg grappig en gezellig.

‘s Avonds zijn we naar de Night Safari geweest, waar we Tijgers, Olifanten, Wolven en heel veel andere dieren in het donker vanuit een trammetje (oke, sfeerlicht, anders konden we ze niet zien) konden bekijken.

Vrijdagavond zijn we naar Sentosa Island geweest, lekker gezwommen, op het strand gelegen en weer eens van een rodelbaan afgeweest. We hebben daar ook een gave laser-/licht-/water-/geluid-/vuur-show hebben bekeken, helaas onmogelijk om daar foto’s van te maken maar we hebben wel een filmpje gemaakt (staat onder ‘video’s')!

Vandaag hebben we rondgekeken bij de ontelbare shoppingmalls hier en nu zitten we heel gezellig in de Mc Donalds van het gratis internet te “genieten” voordat we over 3 uurtjes in de trein naar Maleisie stappen!

Er zijn nieuwe foto’s in het laatste Australia album en in het Azie album.

Bangkok

Zo, het is tijd voor weer eens wat Hollandsche Woorden. We hebben nog even overwogen om in het Thais te gaan schrijven, maar dat wordt toch wat lastig.

We zijn in Bangkok!!!!!!!! En we vinden het supergaaf!
Na een toch nog wel lange trip vanuit Sydney (totaal 15 uur) kwamen we ‘s nachts in Bangkok aan. De taxi rit naar het al geboekte hotel was meteen een ervaring op zich…de chauffeur dacht dat de middenstreep was om OP te rijden en moest 3x de weg vragen.

We zijn nu in Banglamphu, waar de befaamde Kho San Road zit, met z’n honderden kraampjes met kleding, eetstalletjes, zwerfhonden, taxi’s en tuktuks. We zijn echt enorm van onze eerste Azie-indrukken aan het genieten, het is zo druk en levendig allemaal. Pick up trucks met mensen achterin op de snelweg, kraampjes waar je nep pasjes kunt laten maken, waar je muziek op je ipod kunt laten zetten (lekker illegaal allemaal), de miljoenen scooters waarop mensen van alles vervoeren (verhuisdozen, computerschermen, ladders, 4 kinderen, kippen). De Thai zijn heel vriendelijk.

Morgen vliegen we naar Singapore en gaan dan vanaf daar met de trein door Maleisie terug naar Bangkok, waar Jorien op 17 juli aankomt! Met z’n allen gaan we dan Bangkok verder bekijken en de trip naar Cambodja starten.

Foto’s volgen later…

Liefs Ron & Hes