Ronald en Hester in Australië en Azië

De rollercoaster van belevenissen gaat door…

By hester
July 24, 2007 on 11:50 am | In Australië | Add your comment

Hey there,

Ten eerste: ja we leven nog, we zijn in Cambodja!
Ten tweede: dit wordt een lang verhaal…

Ons laatste bericht kwam vanuit Penang in Maleisie. Vanaf daar hebben we dus de trein naar Bangkok genomen, Die trein was prima, de bedjes waren lekker. Beetje jammer was dat de trein echt bij elke stoeptegel stopte en er daardoor wel 20 uur over deed. Jammer was ook dat Ron ‘s nachts onwijs ziek werd (hoge koorts etc.) en we bang werden dat hij misschien malaria had opgelopen, hoewel Maleisie in principe geen malariagebied is.

In Bangkok aangekomen zijn we dan ook maar even naar een ‘international clinic’ gegaan, die ons doorstuurde naar het ziekenhuis. Enkele onderzoeken later en veeeele uren wachten later kwam de uitslag: voedselvergiftiging en uitdroging. Gelukkig maar! De dokter vond het nog wel even nodig om Ron ZES verschillende medicijnen mee te geven. En dan te bedenken dat we vanuit het ziekenhuis zo een krottenwijk inliepen waar de meeste mensen waarschijnlijk nog nooit een enkel medicijn in hun handen hebben gehad.

Afgelopen dinsdag kwamen Jorien en Sandra aan. Zo leuk om Jorien weer te zien! Sandra is een vriendin van Jorien die wij beiden niet kenden, maar we kunnen goed opschieten met z’n vieren. Heel gezellig!! Grappig is dat nu ook de ‘toen we in Australie waren – verhalen’ beginnen te komen.

We hebben met z’n vieren nog 3 dagen in Bangkok doorgebracht, waarin we o.a. Chinatown met zijn dikke goude Buddha, het Grand Palace (nog meer goud) en uiteraard een grote shoppingmall hebben bekeken. Daar heb ik me alvast verheugd op september: dan koop ik een heeeele grote tas en die ga ik daar dan helemaal vol stoppen

Op naar Cambodja
Op vrijdag (toen was Ronald inmiddels weer helemaal opgeknapt) namen we een bus om ons naar Siem Reap in Cambodja te laten brengen. Uiteraard was de bus weer zo’n 45 minuten te laat, maar het was dan wel een hele mooie Ariel de Zeemeermin-bus dus dat maakte het weer goed

Onderweg werden er nog wat extra auto-onderdelen ingeladen (???), we moesten ergens een uur wachten omdat de chauffeur in bad ging (???), daarna werden we in een heel klein minibusje gepropt en toen gingen we naar de grens.

Bij de grens had ik me echt een hokje in het weiland voorgesteld, maar het viel mee Het was wel fijn dat we door een gids begeleid werden, want het schijnt dat er nogal wat zakkenrollers rondlopen daar. Die gids heeft ons nog wel genaaid door te zeggen dat alle pinautomaten in heel Cambodja stuk waren, zodat wij in Thailand nog gepind hebben en het daarna net over de grens tegen een hele hoge commissie om moesten wisselen.

We moesten dus te voet de grens oversteken voordat we weer verder konden in een -weer andere- bus. Toen werd het pas echt hobbelen geblazen…op de weg naar Siem Reap kun je tussen de honderden kuilen nog net wat restjes asfalt vinden, zoiets. Zodoende duurde het dan ook 6 uur om een afstand van 180 km af te leggen…hobbel de hobbel.

Siem Reap en de tempels
In Siem Reap hebben we fietsen gehuurd (met zo’n knus mandje voorop, voor US$ 1 per dag) en zijn we de stad gaan verkennen. We zijn al gewend aan het Aziatische verkeer, je moet gewoon net als iedereen doen: idioot dus. Iedereen rijdt ook doodleuk tegen de richting in en neemt rotondes verkeerd om. Dat is allemaal geen enkel probleem Een paar keer raakten Ron en ik wel heel erg in de war van het rechtsrijden! Maar dan hebben we vast weer een beetje kunnen oefenen voor als we weer in Nederland zijn.

Siem Reap was eigenlijk gewoon een soort van heel groot en vooral stoffig dorp. Aan het eind van de dag kun je hier echt het vuil van je lijf schrapen, heel smerig. Om het nog maar niet te hebben over hoe je kleren er na 1 dag dragen uitzien

Tegen het eind van de middag zijn we naar Angkor Wat gefietst. Na 9 maanden niet fietsen doet dat toch bestwel pijn aan je kont. Nog voordat we onze fietsen neer hadden gezet werden we al overspoeld door kindverkopertjes. Ze proberen kaarten, sjaals, armbanden etc. te verkopen. Dat gaat ongeveer zo:

Where you from? (…)
Capitol Amsterdam!
You need postcard?
You so beautiful, when you come back you buy?
Okeeeeeeeeeeeeeeeee??

En dat dan door 10 verschillende vieze maar schattig uitziende kindertjes die het allemaal wel 20 keer voor je herhalen. Ik had echt medelijden met die kids, maar je helpt ze ook niet door iets van ze te kopen.

Angkor Wat was erg indrukwekkend, het is echt een enorm complex. Maar we hadden maar eventjes de tijd, de volgende dag zijn we uitgebreid gaan kijken.
Op de terugweg hebben we gezellig in het donker over de snelweg gefietst (maar ik kijk heel goed uit hoor oma).

De dag erna was tempel-dag: we hebben Angkor Wat, Angkor Thom, Ta Prohm, Preah Khan en Bayon bekeken. Wauw dit was echt geweldig mooi. Ongelooflijk dat deze tempels als tussen de 9e en 13e eeuw gebouwd zijn en nog steeds overeind staan. Alles is opgebouwd uit losse blokken steen en er zijn prachtige figuren in verwerkt. Maar het lijkt wel veel op elkaar allemaal en we liepen echt weg te smelten in de hitte…1 dag was dus wel genoeg.

Pnomh Penh
Maandag zijn we met de boot naar Pnomh Penh gegaan. We zaten al bijna een uur te wachten op ons busje wat ons naar de boot zou brengen, toen er een tuktuk aankwam waar we (met grote backpacks en al) ingestopt werden. De rit naar de boot was heel mooi, langs de vele houten huizen en hutjes.

De stad uit werden de hutjes steeds armoediger. Je moet je echt een vierkant hutje van misschien 16 m2 voorstellen, op palen en bestaande uit hout en riet. Huis na huis zaten de mensen allemaal in/voor hun huis (moeten ze niet naar hun werk?), heel veel baby’s en peuters (poedelnaakt) , kinderen die achteloos een plastic zakje op de grond laten vallen (enorme bergen afval op straat), bouwvallige steigers… schrijnende armoede. Daar gingen we dan: blanken met grote mooie rugzakken vol met spullen.

Met de boot voeren we door een floating village, oftewel een drijvend dorp. Prachtig om te zien en alle kindertjes zwaaien naar je als je langskomt!
Zes uur later hadden we echt een hele bizarre aankomst in Phnom Penh. Er stonden wel 30 tuk tuk chauffeurs op de kade, ze kwamen zelfs de boot in. Allemaal stonden ze te schreeuwen: where you go, you want tuk tuk sir? Ook tegen mij zeggen ze sir want ze weten niet dat er een verschil is. Ze duwen allemaal hun kaartje of papier van het hostel waar ze voor werken onder je neus en denken dan dat wie het hardst schreeuwt, de meeste klaten krijgt. We werden er helemaal gestoord van, maar het was ook erg hilarisch. Uiteindelijk zijn we maar gewoon in een tuktuk gestapt en toen hebben we bedacht naar welk hostel we wilden.

‘s Middags wilden we meteen onze visa voor Vietnam gaan regelen, dat wordt het volgende land waar we heen gaan. Door een tuktuk chauffeur (ik word echt steeds beter in keihard onderhandelen) werden we bij een of ander achenebbisch hokje met 2 mannetjes erin afgezet. Daar zouden we dan ons paspoort achter moeten laten. Jaaa daag!!! Zo dom zijn we nou ook weer niet. Op de echte ambassade hebben we de visum aanvraag gedaan. Stelletje naaiers.

Weeshuis
Vandaag hebben Ron en ik iets bijzonders gedaan: we hebben een weeshuis bezocht. We hadden het gevoel dat we een klein steentje wilden bijdragen aan de bestrijding van de armoede die hier heerst en vooral aan het verbeteren van de vaak uitzichtloze situatie van kinderen. We hebben allemaal tandenborsteltjes en tandpasta, schriftjes en potloden ingeslagen en zijn toen naar het weeshuis in de stad gegaan.

Bij aankomst was ik al wel geschokt: zo’n slechte, vieze woonomgeving hadden we nog nooit gezien. We hadden eigenlijk helemaal geen idee hoe zoiets zou gaan, maar we werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding. Ik had op de een of andere manier een stenen gebouw verwacht, maar dit was echt een krot. Het hing van planken, stokken, golfplaten en restmateriaal aan elkaar. Toen ik de trap naar boven opliep dacht ik dat de trap in zou storten. De slaapzaaltjes zijn hokken met een paar matjes op de grond. Ik stel me voor dat ze daar hutje-mutje tegen elkaar aan slapen. Er wonen 174 kinderen in het weeshuis, van baby tot jong-volwassene en er wordt les gegeven in Engels en fine arts.

Een van de begeleiders vroeg of we een voorstelling wilden zien van wat de kinderen in de fine arts-lessen hebben geleerd. Tuurlijk! Vier verschillende groepen (naar leeftijd) lieten ons een zeer gedisciplineerde dans zien, erg leuk! Een aantal kids klampten zich ook helemaal aan ons vast, erg aandoenlijk.
Het was goed om te zien hoeveel lol ze daar in hadden, hoe ellendig hun leven (in onze ogen) misschien ook is. Ik ben blij dat we dit gedaan hebben.

Voor morgen staan de Killingfields en het museum over de oorlog op het programma. Dat zal wel een zwaar dagje worden, maar we willen het graag meemaken. Donderdag reizen we dan alweer door naar Ho Chi Minh City, oftewel Saigon, in Vietnam.

We genieten enorm

Gaat het met jullie allemaal goed??

Veel liefs Ronald en Hester