Ronald en Hester in Australië en Azië

En dan nu…

…het leuks!
Daar wachten jullie natuurlijk allemaal vol spanning op

Ronald en ik zijn voor 2 dagen heuse mahouts geweest!! Een mahout is een olifantenverzorger en daarvoor begonnen we met een ritje op een bankje bovenop een olifant. Dat was nog lang niet het echte werk, maar al wel heel leuk!! Later op de dag hebben we een lesje gekregen in Mahout-taal. Dat wil zeggen dat we een aantal commando’s hebben geleerd om de olifant aan te kunnen sturen, zoals ‘pai’ als je wilt dat het beest gaat lopen en ‘hou’ als je wilt dat ie stopt. Was wel weer ff onze hersens kraken, want rijtjes stampen dat is lang geleden!

Na een heftig tube-avontuurtje (veeeeeeel snellere rivier dan in Vang Vieng, was bestwel eng) was het tijd om de olifanten naar de jungle te brengen, waar ze de nacht doorbrengen. Dus wij in ons supermooie mahout-pak -heel charmant- de olifant op!! Zonder bankje dit keer dus! Echt gaaf joh, zo bovenop de nek van zo’n enorm beest en dan lekker sjokken door de jungle. Natuurlijk nog wel met de echte mahout zittend achter ons, maar toch…Beetje jammer dat ik dan weer een handtastelijke mahout had, maar dat mocht de pret niet drukken

‘s Avonds heel gezellig met onze Mr. Guide zitten kletsen en hem nieuwe Engelse woorden geleerd. We hebben echt gelachten toen hij bekende dat hij niet kan zwemmen en bang is voor olifanten!!!! Dan bedenk je het toch niet om zulk werk te gaan doen! Hahah.
We hebben lekker in het olifantenkamp geslapen op superdunne matjes in een bamboe-hutje en de volgende dag gingen we om 6.30u (goeiemorgen!!) de jungle weer in om de olifanten op te halen. Dat is nog eens een manier om je dag te beginnen…boven op de olifant hadden we een super uitzicht over de bergen…echt genieten. Het was ook tijd voor de olifant om in bad te gaan. In dit geval door door z’n knieen te zakken in de rivier zodat wij water over hem heen konden kieperen en hem konden ‘wassen’.
Later die dag hebben we een erg mooie waterval bezocht. We zouden eigenlijk ook nog naar een local dorpje gaan wandelen, maar ik voelde me heel beroerd dus hebben we het programma een beetje omgegooid (we waren toch de enigen). Op de terugweg naar Luang Prabang heb ik heel fijn op m’n knietjes in de berm zitten kotsen Daarna nog een paar dagen ziek geweest. Maar het olifantenkamp was super!

Vanaf Luang Prabang hebben we een bus terug genomen naar Vientiane, omdat we daar over de grens Ewout (Ronald z’n broer) zouden treffen. Voor de 10-urige rit hadden we een airco bus geboekt, omdat ik me nog niet helemaal lekker voelde. Nou niks geen airco hoor! Arko (*), dat wel. Je weet ook nooit wat je hier krijgt. Allemaal mooie verhalen maar het is altijd weer een kwestie van ‘eerst zien dan geloven’. Wel weer een erg mooie rit, we kunnen geen genoeg krijgen van het prachtige landschap in Laos.

Vanaf Vientiane zijn we de Friendship Bridge overgegaan naar Nong Khai in Thailand. Daar zaten we ‘s avonds heel gezellig aan een boulevard langs de Mekong met een groot podium met allemaal optredens van de lokale school ofzo? Het leek wel alsof alles wat ze zongen en dansten over de stad Nong Khai ging?? In ieder geval was het er erg gezellig, met barbecue kraampjes op straat enzo.

In Nong Khai hebben we Ewout ontmoet en samen zijn we richting Khorat gegaan, de tweede grootste stad van Thailand (aldus de Lonely Planet). Dat was me het busritje wel weer, de bus was een soort Vrieskist Op Wielen ofzo. Ondanks 2 dekens op/om me heen heb ik het de hele 7-urige rit ijs- en ijskoud gehad!!! Doe mij toch maar Arko dan. Zelfs de mannen gaven op ‘n gegeven moment toe aan een dekentje, nou dat zegt toch wel wat of niet!
Vanuit Khorat hebben we in Phimai mooie historische tempels bezocht, a la Angkor Wat. In Khorat hebben we ook Ewout z’n verjaardag gevierd, ze krijgen het hier op de een of andere manier voor elkaar om hele vreemde versies van ‘Happy Birthday’ te produceren!! Altijd weer grappig

Daarna zijn we beland in Pak Chong, waar we vandaag een hele gave dag hebben gehad. We zijn het Khao Yai National Park ingegaan en hebben daar een lange wandeling door de jungle gedaan, gezwommen onder een waterval, nog meer watervallen gezien en heel veel wilde dieren gespot! Aapjes, grote apen, allerlei vogels, spinnen, herten, pelikanen…heel mooi allemaal. We hebben ook honderden bloedzuigers gespot, maar gelukkig hadden we daarvoor prachtige speciale sokken aan: over onze broek, tot de knieen en dan in sandalen!

De komende week gaan we lekker met onze kont op de witte stranden van Ko Tao liggen, snorkelen, zonnen, relaxen en vooral relaxen. Het einde nadert…

Veel liefs,
R&H

* Alle Ramen Kunnen Open

Onbeschrijflijk mooi (…lekke band)

Dat is Laos! De natuur hier is geweldig, de bergen zijn hoog, groen, glooiend, begroeid met gras, begroeid met bomen, steeds anders…zo mooi!!! Ze zorgen ervoor dat een busrit van 6 uur puur genieten wordt, zelfs met een lekke band…

Vientiane
Vanaf hier heb ik ‘t laatste verhaaltje online gezet. Ergens vorige week wilden we naar Vang Vieng vertrekken. De nacht daarvoor had het erg hard geregend en was de helft van onze hotelkamer in een soort zwembad veranderd! Gelukkig lagen onze tassen aan de andere kant van de kamer!
Toen we op het busstation kwamen bleek de bus anderhalf uur later te gaan dan we dachten, dus wij gingen braaf zitten wachten. Om 11 uur (de tijd dat de bus zou gaan) kregen we te horen dat de bus stuk was en dat er om half 2 weer een bus zou gaan. Mmm nou dan nog maar een dagje Vientiane!
‘s Avonds liepen we twee hele bekende gezichten tegen ‘t lijf: Jorien en Sandra!! Op een terrasje langs het water hebben we heel gezellig bij zitten kletsen over onze ervaringen met de reis naar Laos, die grotendeels overeen kwamen.

Vang Vieng
De volgende dag namen we dan de bus naar Vang Vieng. Wij zaten natuurlijk weer in een bus die stuk ging…lekke band! Uurtje vertraging maar ok. Het prachtige uitzicht maakte dat meer dan goed.
Vang Vieng is een beetje een ‘relaxdorp’ voor reizigers. Het stikt er van de barretjes en restaurants waar je de heeeele dag Friends kunt kijken, wat wij dan ook op een avond compleet onderuit gezakt hebben gedaan.
Ook kun je er tuben. Dat werkt als volgt: men neme de binnenband van een tractor, een matig snel sromende rivier en bouwt dan langs de rivier barretjes met krakende boxen en steigers waar je vanaf kunt springen. Voila: tubing!!! Superleuk!!
Dit hebben we samen met J&S gedaan, die ook naar Vang Vieng waren gereisd. Heel grappig! Als je ergens wilt stoppen, steken ze een lange stok naar je uit, die grijp je vast en dan halen ze je binnen Daarna kruip je weer in je band en laat je je verder voeren over het water.

Later die dag hebben we mountainbikes gehuurd om wat van de grotten in de omgeving te gaan bekijken. We zagen ergens een bordje voor een grot, dus wij daarheen. Eerst moesten we een heel eind door een rijstveld lopen, ineens stond daar ergens een houten dakje met 3 mannetjes eronder: toegang betalen. Dikke naaierij natuurlijk, maar goed….wij betalen. Een jongen liep met ons mee (we dachten dat hij onze guide was) en toen we net uit het zicht van zijn vrienden waren, vroeg hij om meer geld voor het guiden. Jaaaa dat vonden wij een beetje niet zo heel erg nodig. Dus wij daar weer lekker stennis staan schoppen, uiteindelijk gaf hij ons zijn ‘zaklamp’ (enorm lomp ding met een mega-accu eraan) en konden we zelf de grot gaan zoeken. Na een ontzettende klauterpartij (we vroegen ons nog even af of er uberhaupt wel een grot was???) door de glibberige klei, kwamen we bij een grot. Met onze mooie lamp gingen we naar binnen, maar na een meter of 15 was het toch wel heel erg donker, en aangezien wij geen idee hadden hoe vol de accu van de ‘zaklamp’ was, vonden we het niet echt verstandig om veel verder te gaan. Leuk avontuurtje

Phonsavan
Phonsavan is de hoofdstad van de Xieng Khuang provincie en stelt echt geen bal voor! Het leuke daaraan is wel dat er bijna geen toeristen komen. We waren hier heen gegaan om de Plain of Jars te bekijken, dit zijn 3 gebieden met oeroude stenen potten die daar op mysterieuze wijze terecht zijn gekomen.
Klinkt niet zo heel interessant, is het ook niet.

Wat wel heel leuk was, was de omgeving. We hebben maar weer eens een brommer gehuurd. Nadat we site 1 hadden bekeken, wilden we naar site 2 gaan. Dit was erg lastig te vinden, oftewel niet!!! Er staan nergens borden en als ze er al staan, zijn ze in het Lao. En als je het aan iemand vraagt dan gebaren ze: ja daaaaaar heen en dan daaaaaaaaar naar rechts. Natuurlijk!!
Terwijl we op zoek waren, ging de brommer ineens een beetje raar doen, lekke band….in the middle of nowhere….gelukkig bleek er vlakbij een brommermaker te zitten en in een half uurtje hadden wij een nieuwe binnenband en konden we weer verder (hoezo, plakken??).
Voor een nieuwe poging om site 2 te vinden, sloegen we een dirt road in. Na een minuut of 10 -je voelt ‘m al aankomen- ging de brommer een beetje raar doen…lekke band! Blijkbaar is dat echt heel normaal daar, want ongeveer om de 100 meter zit er ergens een brommermaker, kwamen we achter. We hadden het een beetje gehad met die stomme Plain of Jars en besloten terug te gaan naar Phonsavan.
We hebben daarna nog wel een supermooie rit gemaakt naar allemaal kleine dorpjes met alleen maar locals. De mensen en vooral de kids, zwaaiden allemaal heel vrolijk naar ons en riepen allemaal ‘sabaidee’, wat ‘hallo’ betekent! We zagen nog ergens een bord wat naar een grot wees, dus wij gingen heel optimistisch een klein heuvelig blubberweggetje in. Het probleem is alleen dat er dan verder bij geen enkele kruising meer borden staan. De grot hebben we nooit meer gevonden… toch was het een superleuke ervaring.
In een van de dorpjes moest ik heel nodig plassen en vroeg ik bij een ‘restaurant’ naar de wc: dit was dus echt letterlijk een gat in de grond met een klein houten hutje eromheen, yammie!!!!!

Luang Prabang
Gister zijn we na een hele relaxte busrit (geen lekke banden maar wel een kotsende meneer naast ons) in Luang Prabang aangekomen, een stad die op de Unseco World Heritage List staat. Daar gaan we vandaag lekker rondkijken en de komende 2 dagen gaan we iets heel leuks doen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dat vertel ik later

Kus R&H en tot bijna!!!!!!!!!!!

Er zijn ook weer wat nieuwe foto’s in het Laos album.

Nieuwe foto's

Schrik niet, ik ga niet weer een ellenlang verhaal schrijven

Achterin het Vietnam-album staan weer nieuwe foto’s en ik heb ook een begin gemaakt met een Laos-album.

Enne over het vorige bericht: je was gewaarschuwd

Heeeeeeeel lang verhaal!

Hoi lieve mensen,

Ik zal jullie weer even op de hoogte brengen van onze belevenissen hier. Maar bij deze de waarschuwing: we hebben zoveel gedaan en meegemaakt dat dit een laaaaang verhaal gaat worden! Voor het gemak zal ik subkopjes maken

Hoi An
Te beginnen in Hoi An, waar ik de vorige keer gebleven was. Het hoogtepunt van Hoi An was dat we er samen weer een brommer hebben gehuurd waarmee we naar de My Son ruines zijn geweest. De ruines waren in vergelijking met de tempels in Cambodja niet zo heel bijzonder, maar de tocht er naartoe des te mooier! We reden dwars door de groene rijstvelden en belandden in een dorpje waar mensen met heel ingewikkelde zelfgemaakte constructies aan het vissen waren. Erg leuk om te zien en helemaal leuk omdat er geen andere toeristen waren. Heerlijk, zo’n dagje weg op een brommer, het geeft zo’n lekker gevoel van vrijheid.

Hue
Na Hoi An zijn we naar Hue gegaan, dit was voor de verandering een zeer ontspannen busritje. Door Hue loopt de Perfume River en met een ‘privebootje’, dwz alleen voor ons 4en, hebben we daar met Jorien en Sandra een leuke tocht gedaan, waarbij we de Minh Mang tombe en een pagode bezocht hebben. De boot was ook het huis van de eigenaren, heel apart…

‘s Avonds hebben we Sandra’s verjaardag gevierd. Vantevoren waren Ron, Jo en ik naar een restaurant geweest om daar een stoel met slingers te versieren en spraken we met de bediening af dat ze om 20u ‘Happy Birthday’ zouden draaien. Dat hebben we geweten!! Om 20u knalde de heel aparte versie van dit lied op vol volume uit de speakers en kwam de serveerster met een hele mooie verjaardagstaart aangezet!!! Daar wisten wij niks van! Jorien en ik keken elkaar echt zo aan van: ‘super, maar ah oh…dat gaat ons weer honderdduzenden dollars kosten…’ Bleek dat we de taart zomaar cadeau kregen!!!!!! We hebben ons toen maar op de cocktails gestort en zijn later in een kroeg over gegaan op de tequila waar we met z’n 4en de lege dansvloer vol hebben gemaakt!! Superleuk avondje gehad

In Hue hebben we verder dingen als de citadel en de forbidden purple city bezocht, erg mooi maar aangezien ik nog veel meer te vertellen heb zal ik jullie daar niet mee vermoeien.
In Hue hebben we ook besloten om te gaan splitsen en weer 2 om 2 te gaan reizen en zijn Jorien en Sandra één dag eerder naar Hanoi vertrokken.

Hanoi
De zo’n 12-urige rit naar Hanoi hebben we in een nachtbus met bedjes gedaan! Leuk idee, maar wij zijn net iets langer dan de gemiddelde Aziaat dus dat was een beetje proppen, maar we konden redelijk slapen. De bus dropte ons om 5 uur ‘s ochtends gewoon ‘ergens’, waar geen hotel te bekennen was…een taxi dan maar.
Nadat we ingecheckt hadden in een hotel in het gezellige Old Quarter, hebben we 2 fietsen gehuurd. Dat was lol, fietsen in een miljoenenstad als Hanoi! Lekker chaotisch weer. Het blijft grappig dat als je hier een vervoersmiddel huurt, je niks hoeft achter te laten of te tekenen. Je noemt gewoon de naam van je hotel en spreekt een terugbreng-tijd af en dan kun je gaan

We hebben onze visa voor Laos op de ambassade geregeld, de Temple of Literature bekeken en wilden het Ho Chi Minh Mausoleum bezoeken, maar dat was helaas dicht.
Aan het eind van de middag zaten we ergens op een ‘terrasje’. Daar moet je je niet teveel bij voorstellen: een aantal plastic stoeltjes formaatje Kabouter staan rondom een soort piepklein plastic tafeltje op de stoep/op de weg voor een winkeltje. En dat dan eigenlijk OP een kruising waar zo ongeveer 300 brommers per minuut langskomen. We raakten daar aan de praat (aan de schreeuw) met een gezellig Australisch stel waar we later ergens mee zijn gaan eten. Even lekker over Australie kletsen!

De volgende dag werden onze plannen voor Laos een beetje in de war gegooid door het nieuws dat de grensovergang die wij wilden gaan gebruiken, gesloten is of heel moeilijk begaanbaar. We moesten ons hele plan dus omgooien en dat betekende o.a. dat we weer een heel stuk naar het zuiden van Vietnam moesten reizen om een grens met Laos over te kunnen. Even een teleurstelling, maar so be it…
‘s Middags gingen we weer naar hetzelfde kabouterterrasje. En weer kwamen we de Australiers tegen! Terwijl we daar zaten werd er ineens geroepen ‘poelies poelies’ (police dus), werden onze krukjes zowat onder ons vandaan getrokken en moesten we heel snel met z’n allen op de stoep gaan staan. Dat herhaalde zich ongeveer 4x in een uur. Ik geloof dat we niet op de weg mochten zitten met drank??? Je blijft je verbazen hier…

Wat ook nog lachen was…de kapper! Ron ging ‘even’ z’n koppie laten 9-millimeteren. Die meid haalde een paar keer de tondeuse over z’n hoofd heen en zei dan doodleuk ‘finish!’. Ging ik kijken: ‘nee hoor, hier nog en daar nog…’. Dus zij weer aan de slag…5 minuten later: ‘finish’. Had ze alsnog de helft van z’n haren lang gelaten. Dat ging maar door zo, 3 vrouwen bemoeiden zich ermee. En maar lachen allemaal! Het duurde even, maar uiteindelijk heeft ze geloof ik wel alle haren geraakt.

Halong Bay & Vinh
Zondag hebben we een dagtrip naar het mooie Halong Bay gedaan. Lekker cruisen op een boot, een spectaculaire grot bezoeken, kayakken vanaf een floating village, zwemmen. Heerlijk dagje

Voor de volgende dag stond Vinh op de planning. We gingen met de stadsbus naar het busstation, we waren een hele attractie met onze grote backpacks in een bus met alleen maar locals. Onderweg reed onze chauffeur iemand van z’n brommer! We hadden het nog nooit zien gebeuren maar het is onvermijdelijk hier. Op het busstation aangekomen werden we direct weer belaagd (hello, moto? hello, where you go?) door allerlei mensen. Uiteindelijk werden we naar een bus gebracht die naar Danang ging, maar die voor ons wel wilde stoppen in Vinh. Ok, wij onderhandeld over de prijs en we begrepen dat de bus over 10 minuten zou vertrekken. Nou mooi niet dus!! We hebben wel twee uur in de bus zitten wachten voordat ie in beweging kwam, bloedheet!!! We zweetten ons helemaal rot!

De bus zat half vol geladen met allemaal pakketten/dozen/balen van het een of ander en stopte in elk gehuchtje om die zooi in-/uit te laden. Wederom vond iedereen ons reuze interessant, wat best grappig was want niemand sprak Engels. De reis duurde veel langer dan we hadden gedacht en toen we om een uur of 20 in Vinh aankwamen hadden we 3 ‘probleempjes’:
1: in onze LP staat Vinh niet, dus moesten we op de gok gaan lopen voor een hotel.
2: we hadden geen geld meer, weet hier iemand een pinautomaat te vinden??
3: we moesten nog een bus naar Laos zien te vinden voor de volgende dag.
Met een pen, een notebook, een boel fantasie en uitbeeldingsvermogen werden probleem 1&2 vrij snel opgelost, probleem 3 was iets ingewikkelder. We werden van het spreekwoordelijke kastje naar de muur gestuurd en iedereen vertelde ons iets anders. Een andere tijd, een andere plek, een andere prijs. Pppffff soms ook erg frustrerend hoor, als er niemand Engels spreekt.

Naar Vientiane
De volgende ochtend stonden we om 5.45 uur op het busstation. Direct werden we weer besprongen en kwamen we erachter dat er toch geen bus vanaf het station ging (heel logisch). Twee mannetjes brachten ons op hun moto (met backpack op de rug en al, buikspieren!!!) naar een of ander restaurant waar dan om 7 uur een bus zou komen om ons op te halen. Jaja. Ze kwamen wel ok over, dus vooruit maar. Om 6.45u kwamen de mannetjes weer terug en moesten we weer achterop, toch ergens anders heen.
Daar konden we inderdaad om 7 uur in een bus stappen die naar Vientiane in Laos zou gaan. De karaoke set stond alvast aan op maximaal volume, goeiemorgen!!!!! Om 9 uur vertrokken we eindelijk, maar we vonden het allang best want de bus had airco.

De grensovergang was een compleet gekkenhuis. Wie er het hardst kon duwen en trekken had als eerste z’n paspoort weer terug. Van rijen maken en netjes je beurt afwachten hebben ze nog nooit gehoord daar. Echt niet normaal!!!!!!
Als witten moesten we natuurlijk weer de nodige dollartjes extra betalen en zo’n 2 uur later tufte de bus weer verder. We reden door een prachtig berglandschap, best zwaar voor de bus en toen ie ineens afsloeg had ik er het volste vertrouwen in dat ie ‘t zo weer zou gaan doen, omdat het een vrij moderne bus was. Mooi niet dus. Daar stonden we dan, in de middle of nowhere met geen een Engels sprekend persoon.

Na een tijdje stopte er een andere bus en een uurtje later konden we ons daarbij proppen, zittend op de grond in het gangpad gezellig tussen de bagage van Jan en Alleman
We hadden begrepen dat deze bus ook naar Vientiane ging, maar in één of ander dorpje werden we eruit gezet. Hmmmm, en nu???? Er waren nog meer mensen uit de bus gezet die ook naar Vientiane moesten, dus met z’n allen hielden we een andere (eveneens overvol beladen) bus aan waar wij nog bést bij pasten.

Dit keer zaten wij op de befaamde kabouterkrukjes in het gangpad. Deze mensen vonden ons ook weer heel bijzonder en vooral Ronald z’n baard van een paar dagen leverde veel wijzende vingers en lachende gezichten op. Heel raar, want iedereen lacht heel hard en je hebt geen idee wat ze allemaal over je zeggen. Maaaar, wij wilden met de locals reizen, nou we hebben onze portie gehad hoor!!!

Ik ga nog even door…. rond 20u stopten we ergens bij een hutje om wat te eten. Dat was heel raar en frustrerend, want we werden grotendeels genegeerd en onze stoelen werden onder onze kont vandaan getrokken. Gelukkig was er een heel behulpzame Vietnamese man, die geen Engels sprak maar er wel voor zorgde dat wij een tafel, krukjes en eten kregen. Zo’n 45 minuten later gingen wij weer terug de bus in, in de veronderstelling dat we zo weer verder zouden gaan. Maar blijkbaar was er één of ander soap op tv die iedereen wilde zien en dus vertrokken we pas om 22u. Nu moet je even in je achterhoofd houden dat wij hadden gedacht om rond 18u in Vientiane te zijn met onze mooie VIP airco bus vanaf Vinh.

Tegen 22u waren wij moe en behoorlijk geirriteerd. Dat werd er niet beter toen de bus ongeveer elke 20 minuten ergens stil ging staan en dan een half uur lang de hele (*#&%)!$#^*()_ klerezooi die in de bus opgeslagen lag, ging uitladen. We waren het zo zat!!!!!!!!! We hebben lekker in het Nederlands zitten schelden haha.
Uiteindelijk kwamen we om 2u ‘s nachts in Vientiane aan. Een soort van tuktuk bracht ons naar een guesthouse en om 3.30u konden we eindelijk doodmoe ons bed in.

Wat een reis, we hadden het voor geen goud willen missen.

Vientiane
Vandaag hebben we de stad hier bekeken. Het eerste wat opvalt is de rust!!!!!!!! Vientiane is de hoofdstad van Laos maar er wonen slechts 200.000 mensen. Eindelijk even niet het lawaai van al die brommers. En de mensen zijn superaardig!! Iedereen lacht naar je en wil je helpen.
De komende 2 weken gaan we door het binnenland van noord Laos trekken, daar hebben we heel veel zin in.

Last but not least
In tegenstelling tot eerdere berichten dat we op 12 september terugkomen: dit klopt niet!!!! Dinsdagochtend 11 september om 9.10u zetten wij weer voet op Nederlandse bodem. Foutje!

Groetjes en veel liefs,

Hester
en uiteraard ook van Ronald!

Vietnam = nat

Hallo!

Wij hebben vernomen dat het zonnetje aan het schijnen is in NL! Dat is fijn! In Vietnam worden we al een paar dagen achtervolgd door regen regen en nog eens regen. Het regent e-l-k-e dag en dan niet een half uurtje, nee: de heeeele dag! Dus wij lopen gezellig in onze poncho’s rond.

De afgelopen dagen hebben we weer niet stilgezeten!

Vanuit HCMC hebben we een leuk tripje gedaan naar de Mekong delta, waar we steeds van boot naar eiland hopten en hebben kunnen zien hoe kokossnoepjes gemaakt worden (meteen wat van ingeslagen yammiieee), heeft Ron een dikke vette python om z’n nek gehangen (ik niet, veel te eng), hebben de locals een afschuwelijk vals optreden voor ons opgevoerd en hebben we in van die leuke roeibootjes gevaren met zo’n leuk typisch gevlochten punthoedje op onze koppies! De tour was echt mega mega toeristisch, maar we hebben wel lol gehad

Uit stinkstad HCMC zijn we weggevlucht met de trein. We hadden het slimme plan om gewoon naar het station te gaan en in een trein te springen. Dat bleek iets anders te gaan…we hebben zo’n beetje de hele dag op het station zitten wachten op de trein!! En toen hadden we ook nog eens ‘hard seats’ geboekt (jaja daar maken ze hier onderscheid in), en die waren inderdaad behooooorlijk hard!!!

De trein bracht ons naar Pan Thiet, vanaf waar we naar badplaats Mui ne zijn gegaan. We dachten dat we de local bus te pakken hadden, maar achteraf hadden we toch heel sterk het gevoel dat het gewoon een of ander busje was geweest dat gewoon mensen bij de haltes wegkaapte vlak voor de local bus! Voor een veel hoger tarief!! Maar we zaten wel lekker opgevouwen tussen de mensen die hun hele hebben en houwen bij zich hadden!

In Mui ne hebben we lekker genoten van het verlaten strand met palmbomen en hutjes met een rieten dakje om onder te liggen. De zon (als ie schijnt dan he) is hier echt fel en we zijn zelfs al een paar keer verbrand!

We hebben ook een dagje samen een brommer gehuurd, Jorien en Sandra gingen met een tour. We wilden de Fairy Stream gaan bekijken maar konden het eigenlijk niet echt vinden, heel gek is dat als je geen kaart hebt…we stopten ergens om het te gaan vragen en toen bleek dat we er al waren!!
Door een kind werden we erheen geleid, die daar uiteraard geld voor wilde hebben. Toen we hem wat gaven trok ie een pruillipje: ‘one more…’. Oke, voouit dan! De stream was heel mooi, langs een valleitje van rotsen van zandsteen in allerlei rood/oranje/grijstinten. Terug hebben we lekker op z’n Ronald-en-Hesters het pad genomen wat geen pad is waardoor we lekker door de zandheuvels konden klimmen klauteren en glijden

Scheurend op onze stoere schakelbrommer zijn we ook naar de Red Canyon gegaan, hele mooie soort van stalagmieten opgebouwd uit knalrood zand met hele smalle paadjes ertussendoor. Leuk!!

Nha Trang was onze volgende bestemming. De busrit daarheen was er uiteraard weer een van groot genot (zucht). Vanuit Nha Trang hebben we een snorkeltrip gemaakt. Vergeleken met wat we op het Great Barrier Reef gezien hebben was de onderwaterwereld wel teleurstellend. En het regende!! Maar toch een leuke dag.

Ook nog een leuk feitje: ‘s avonds zaten we ergens te eten. We zagen eerst een rat door het restaurant schieten, maar daar kijken we op zich niet meer heel erg van op. Toen voelde Ron iets aan zijn teen: zat er gewoon een muis aan zijn voet te knagen!!!!!!! Iiieeewww.

Vanaf Nha Trang hebben we vannacht een nachtbus gepakt naar Hoi An. Pppfffffff wat een hel!!! Het duurde zo’n 13 uur waarvan we misschien een uur hebben kunnen slapen…we kwamen echt gebroken aan. Reizen kan ook echt heel vermoeiend zijn!! Maar Hoi An is een heel leuk plaatsje met honderden kleermakers waar je alles kunt laten maken wat je maar wilt

Ik probeer vanavond nog even wat foto’s te plaatsen.
Liefs!!