Ronald en Hester in Australië en Azië

Heeeeeeeel lang verhaal!

By hester
August 15, 2007 on 2:07 pm | In Australië | Add your comment

Hoi lieve mensen,

Ik zal jullie weer even op de hoogte brengen van onze belevenissen hier. Maar bij deze de waarschuwing: we hebben zoveel gedaan en meegemaakt dat dit een laaaaang verhaal gaat worden! Voor het gemak zal ik subkopjes maken

Hoi An
Te beginnen in Hoi An, waar ik de vorige keer gebleven was. Het hoogtepunt van Hoi An was dat we er samen weer een brommer hebben gehuurd waarmee we naar de My Son ruines zijn geweest. De ruines waren in vergelijking met de tempels in Cambodja niet zo heel bijzonder, maar de tocht er naartoe des te mooier! We reden dwars door de groene rijstvelden en belandden in een dorpje waar mensen met heel ingewikkelde zelfgemaakte constructies aan het vissen waren. Erg leuk om te zien en helemaal leuk omdat er geen andere toeristen waren. Heerlijk, zo’n dagje weg op een brommer, het geeft zo’n lekker gevoel van vrijheid.

Hue
Na Hoi An zijn we naar Hue gegaan, dit was voor de verandering een zeer ontspannen busritje. Door Hue loopt de Perfume River en met een ‘privebootje’, dwz alleen voor ons 4en, hebben we daar met Jorien en Sandra een leuke tocht gedaan, waarbij we de Minh Mang tombe en een pagode bezocht hebben. De boot was ook het huis van de eigenaren, heel apart…

‘s Avonds hebben we Sandra’s verjaardag gevierd. Vantevoren waren Ron, Jo en ik naar een restaurant geweest om daar een stoel met slingers te versieren en spraken we met de bediening af dat ze om 20u ‘Happy Birthday’ zouden draaien. Dat hebben we geweten!! Om 20u knalde de heel aparte versie van dit lied op vol volume uit de speakers en kwam de serveerster met een hele mooie verjaardagstaart aangezet!!! Daar wisten wij niks van! Jorien en ik keken elkaar echt zo aan van: ‘super, maar ah oh…dat gaat ons weer honderdduzenden dollars kosten…’ Bleek dat we de taart zomaar cadeau kregen!!!!!! We hebben ons toen maar op de cocktails gestort en zijn later in een kroeg over gegaan op de tequila waar we met z’n 4en de lege dansvloer vol hebben gemaakt!! Superleuk avondje gehad

In Hue hebben we verder dingen als de citadel en de forbidden purple city bezocht, erg mooi maar aangezien ik nog veel meer te vertellen heb zal ik jullie daar niet mee vermoeien.
In Hue hebben we ook besloten om te gaan splitsen en weer 2 om 2 te gaan reizen en zijn Jorien en Sandra één dag eerder naar Hanoi vertrokken.

Hanoi
De zo’n 12-urige rit naar Hanoi hebben we in een nachtbus met bedjes gedaan! Leuk idee, maar wij zijn net iets langer dan de gemiddelde Aziaat dus dat was een beetje proppen, maar we konden redelijk slapen. De bus dropte ons om 5 uur ‘s ochtends gewoon ‘ergens’, waar geen hotel te bekennen was…een taxi dan maar.
Nadat we ingecheckt hadden in een hotel in het gezellige Old Quarter, hebben we 2 fietsen gehuurd. Dat was lol, fietsen in een miljoenenstad als Hanoi! Lekker chaotisch weer. Het blijft grappig dat als je hier een vervoersmiddel huurt, je niks hoeft achter te laten of te tekenen. Je noemt gewoon de naam van je hotel en spreekt een terugbreng-tijd af en dan kun je gaan

We hebben onze visa voor Laos op de ambassade geregeld, de Temple of Literature bekeken en wilden het Ho Chi Minh Mausoleum bezoeken, maar dat was helaas dicht.
Aan het eind van de middag zaten we ergens op een ‘terrasje’. Daar moet je je niet teveel bij voorstellen: een aantal plastic stoeltjes formaatje Kabouter staan rondom een soort piepklein plastic tafeltje op de stoep/op de weg voor een winkeltje. En dat dan eigenlijk OP een kruising waar zo ongeveer 300 brommers per minuut langskomen. We raakten daar aan de praat (aan de schreeuw) met een gezellig Australisch stel waar we later ergens mee zijn gaan eten. Even lekker over Australie kletsen!

De volgende dag werden onze plannen voor Laos een beetje in de war gegooid door het nieuws dat de grensovergang die wij wilden gaan gebruiken, gesloten is of heel moeilijk begaanbaar. We moesten ons hele plan dus omgooien en dat betekende o.a. dat we weer een heel stuk naar het zuiden van Vietnam moesten reizen om een grens met Laos over te kunnen. Even een teleurstelling, maar so be it…
‘s Middags gingen we weer naar hetzelfde kabouterterrasje. En weer kwamen we de Australiers tegen! Terwijl we daar zaten werd er ineens geroepen ‘poelies poelies’ (police dus), werden onze krukjes zowat onder ons vandaan getrokken en moesten we heel snel met z’n allen op de stoep gaan staan. Dat herhaalde zich ongeveer 4x in een uur. Ik geloof dat we niet op de weg mochten zitten met drank??? Je blijft je verbazen hier…

Wat ook nog lachen was…de kapper! Ron ging ‘even’ z’n koppie laten 9-millimeteren. Die meid haalde een paar keer de tondeuse over z’n hoofd heen en zei dan doodleuk ‘finish!’. Ging ik kijken: ‘nee hoor, hier nog en daar nog…’. Dus zij weer aan de slag…5 minuten later: ‘finish’. Had ze alsnog de helft van z’n haren lang gelaten. Dat ging maar door zo, 3 vrouwen bemoeiden zich ermee. En maar lachen allemaal! Het duurde even, maar uiteindelijk heeft ze geloof ik wel alle haren geraakt.

Halong Bay & Vinh
Zondag hebben we een dagtrip naar het mooie Halong Bay gedaan. Lekker cruisen op een boot, een spectaculaire grot bezoeken, kayakken vanaf een floating village, zwemmen. Heerlijk dagje

Voor de volgende dag stond Vinh op de planning. We gingen met de stadsbus naar het busstation, we waren een hele attractie met onze grote backpacks in een bus met alleen maar locals. Onderweg reed onze chauffeur iemand van z’n brommer! We hadden het nog nooit zien gebeuren maar het is onvermijdelijk hier. Op het busstation aangekomen werden we direct weer belaagd (hello, moto? hello, where you go?) door allerlei mensen. Uiteindelijk werden we naar een bus gebracht die naar Danang ging, maar die voor ons wel wilde stoppen in Vinh. Ok, wij onderhandeld over de prijs en we begrepen dat de bus over 10 minuten zou vertrekken. Nou mooi niet dus!! We hebben wel twee uur in de bus zitten wachten voordat ie in beweging kwam, bloedheet!!! We zweetten ons helemaal rot!

De bus zat half vol geladen met allemaal pakketten/dozen/balen van het een of ander en stopte in elk gehuchtje om die zooi in-/uit te laden. Wederom vond iedereen ons reuze interessant, wat best grappig was want niemand sprak Engels. De reis duurde veel langer dan we hadden gedacht en toen we om een uur of 20 in Vinh aankwamen hadden we 3 ‘probleempjes’:
1: in onze LP staat Vinh niet, dus moesten we op de gok gaan lopen voor een hotel.
2: we hadden geen geld meer, weet hier iemand een pinautomaat te vinden??
3: we moesten nog een bus naar Laos zien te vinden voor de volgende dag.
Met een pen, een notebook, een boel fantasie en uitbeeldingsvermogen werden probleem 1&2 vrij snel opgelost, probleem 3 was iets ingewikkelder. We werden van het spreekwoordelijke kastje naar de muur gestuurd en iedereen vertelde ons iets anders. Een andere tijd, een andere plek, een andere prijs. Pppffff soms ook erg frustrerend hoor, als er niemand Engels spreekt.

Naar Vientiane
De volgende ochtend stonden we om 5.45 uur op het busstation. Direct werden we weer besprongen en kwamen we erachter dat er toch geen bus vanaf het station ging (heel logisch). Twee mannetjes brachten ons op hun moto (met backpack op de rug en al, buikspieren!!!) naar een of ander restaurant waar dan om 7 uur een bus zou komen om ons op te halen. Jaja. Ze kwamen wel ok over, dus vooruit maar. Om 6.45u kwamen de mannetjes weer terug en moesten we weer achterop, toch ergens anders heen.
Daar konden we inderdaad om 7 uur in een bus stappen die naar Vientiane in Laos zou gaan. De karaoke set stond alvast aan op maximaal volume, goeiemorgen!!!!! Om 9 uur vertrokken we eindelijk, maar we vonden het allang best want de bus had airco.

De grensovergang was een compleet gekkenhuis. Wie er het hardst kon duwen en trekken had als eerste z’n paspoort weer terug. Van rijen maken en netjes je beurt afwachten hebben ze nog nooit gehoord daar. Echt niet normaal!!!!!!
Als witten moesten we natuurlijk weer de nodige dollartjes extra betalen en zo’n 2 uur later tufte de bus weer verder. We reden door een prachtig berglandschap, best zwaar voor de bus en toen ie ineens afsloeg had ik er het volste vertrouwen in dat ie ‘t zo weer zou gaan doen, omdat het een vrij moderne bus was. Mooi niet dus. Daar stonden we dan, in de middle of nowhere met geen een Engels sprekend persoon.

Na een tijdje stopte er een andere bus en een uurtje later konden we ons daarbij proppen, zittend op de grond in het gangpad gezellig tussen de bagage van Jan en Alleman
We hadden begrepen dat deze bus ook naar Vientiane ging, maar in één of ander dorpje werden we eruit gezet. Hmmmm, en nu???? Er waren nog meer mensen uit de bus gezet die ook naar Vientiane moesten, dus met z’n allen hielden we een andere (eveneens overvol beladen) bus aan waar wij nog bést bij pasten.

Dit keer zaten wij op de befaamde kabouterkrukjes in het gangpad. Deze mensen vonden ons ook weer heel bijzonder en vooral Ronald z’n baard van een paar dagen leverde veel wijzende vingers en lachende gezichten op. Heel raar, want iedereen lacht heel hard en je hebt geen idee wat ze allemaal over je zeggen. Maaaar, wij wilden met de locals reizen, nou we hebben onze portie gehad hoor!!!

Ik ga nog even door…. rond 20u stopten we ergens bij een hutje om wat te eten. Dat was heel raar en frustrerend, want we werden grotendeels genegeerd en onze stoelen werden onder onze kont vandaan getrokken. Gelukkig was er een heel behulpzame Vietnamese man, die geen Engels sprak maar er wel voor zorgde dat wij een tafel, krukjes en eten kregen. Zo’n 45 minuten later gingen wij weer terug de bus in, in de veronderstelling dat we zo weer verder zouden gaan. Maar blijkbaar was er één of ander soap op tv die iedereen wilde zien en dus vertrokken we pas om 22u. Nu moet je even in je achterhoofd houden dat wij hadden gedacht om rond 18u in Vientiane te zijn met onze mooie VIP airco bus vanaf Vinh.

Tegen 22u waren wij moe en behoorlijk geirriteerd. Dat werd er niet beter toen de bus ongeveer elke 20 minuten ergens stil ging staan en dan een half uur lang de hele (*#&%)!$#^*()_ klerezooi die in de bus opgeslagen lag, ging uitladen. We waren het zo zat!!!!!!!!! We hebben lekker in het Nederlands zitten schelden haha.
Uiteindelijk kwamen we om 2u ‘s nachts in Vientiane aan. Een soort van tuktuk bracht ons naar een guesthouse en om 3.30u konden we eindelijk doodmoe ons bed in.

Wat een reis, we hadden het voor geen goud willen missen.

Vientiane
Vandaag hebben we de stad hier bekeken. Het eerste wat opvalt is de rust!!!!!!!! Vientiane is de hoofdstad van Laos maar er wonen slechts 200.000 mensen. Eindelijk even niet het lawaai van al die brommers. En de mensen zijn superaardig!! Iedereen lacht naar je en wil je helpen.
De komende 2 weken gaan we door het binnenland van noord Laos trekken, daar hebben we heel veel zin in.

Last but not least
In tegenstelling tot eerdere berichten dat we op 12 september terugkomen: dit klopt niet!!!! Dinsdagochtend 11 september om 9.10u zetten wij weer voet op Nederlandse bodem. Foutje!

Groetjes en veel liefs,

Hester
en uiteraard ook van Ronald!